Monday, December 31, 2012

ေရၾကည္ေသာ္လည္း ျမက္မႏုရာ- ၇

                                              ေရၾကည္ေသာ္လည္း ျမက္မႏုရာ- ၇

             တကယ္တမ္းေတာ႔ ကၽြန္မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းအသစ္ျဖစ္တဲ႔ ကယ္လ္ဗင္မွ မဟုတ္ဘယ္ေယာက်္ားေလး ကမွ စက္ခ်ဳပ္ ၀ါသနာပါ တယ္ ဆုိရင္ေတာင္ အခုလိုမ်ိဳး အမ်ိဳးသမီး ေရကူး၀တ္စံုနဲ႔ အတြင္းခံေတြ ခ်ဳပ္တဲ႔ အထည္ခ်ဳပ္စက္ရုံမွာ စက္ခ်ဳပ္သင္ဖို႔ စိတ္ကူးမိမွာမဟုတ္ဘူး။ ဘုမသိ ဘမသိနဲ႔ စက္ျပင္ဆရာေနာက္ ၀က္အူ လွည္႔ေလး တစ္ေခ်ာင္းကိုင္္ၿပီး တေကာက္ေကာက္လိုက္ရင္း ပညာသင္ရတဲ႔ ဘ၀ကို သူလိုခ်င္ မွာမဟုတ္တာ ကၽြန္မ နားလည္ေနမိတယ္။ ဩဒါေၾကာင္႔လည္း သူက ဩဒီစက္ရံုခြဲ ျဖစ္တဲ႔ ပိတ္ယက္တဲ႔ စက္ရံုမွာ တျခား ျမန္မာအစ္ကိုေတြနဲ႔ အတူ အလုပ္လုပ္ခ်င္တယ္လို႔ အန္တီရွယ္လီကို ေျပာခဲ႔ဖူး တာပဲ။ ဩဒါေပမ႔ဲလည္း ဩသူတို႔ ကၽြန္မတို႔ဆိုတာက ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ႔အလုပ္၊ ကိုယ္ေနခ်င္တဲ႔ ေနရာကို ကိုယ္႔ဆႏ္ၵရွိတဲ႔ အတိုင္းေရြးခ်ယ္ခြင္႔ မရေတာ႔လည္းခက္သားပဲ။ ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က ကိုယ္႔ရာထူး ေပါက္စန ေလးရဲ႕ တာ၀န္ေတြ ယူႏိုင္ေအာင္ မနည္းႀကိဳးစားေနရတုန္း ဆိုေတာ႔ ကယ္ဗင္ကို သူတို႔ ဘယ္ေနရာအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံကေန တကူးတကေခၚခန္႔ထား ရသလဲ ဆိုတာ မွန္းဆေတြးေတာလို႔ မရခဲ့တာအမွန္ပါပဲ။
             ရိုးရိုးပဲ စဥ္းစားလိုက္ရင္ေတာ႔ လက္ရွိသူရဲ႕ရာထူးက ( မက္ကဲနစ္)ေခၚ စက္ျပင္ဆရာေပါ႔။ ဩဒါေတာင္မွ သူက ဒီရာထူးမွာ လက္ေထာက္ စက္ျပင္ဆရာအဆင္႔။ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ စက္ျပင္ဆရာရဲ႕ တာ၀န္က ထုတ္လုပ္မွႈဌာနေရာ၊ နမူနာဌာနေရာ ရွိသမွ် စက္ခ်ဳပ္ သမေလးေတြရဲ႕ စက္ခ်ဳပ္တဲ႔အခ်ိန္မွာျဖစ္ေပၚလာတဲ႔ ျပႆနာမွန္သမွ် ရွင္းေပးဖို႔ တစ္ေနကုန္ အသင္႔ရွိေနရ တဲ႔သူေတြပါ။ ကၽြန္မေရာက္ စတုန္းက နမူနာစက္ခန္းထဲမွာ ကၽြန္မစက္ခ်ဳပ္ရင္း ျပႆနာတစ္ခုခုေပၚရင္ စက္ခန္းထဲက ေကာင္မေလးေတြက ထုတ္လုပ္မူဌာနနဲ႔ ကပ္လ်က္ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲ စုၿပံဳရွိေနတတ္တဲ႔ စက္ျပင္ဆရာေတြထဲမွ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေခၚေပးေလ႔ရွိပါတယ္။ အခုေတာ႔ ကၽြန္မက စကားလည္း အေတာ္အတန္ ေျပာတတ္လာသလို ကိုယ္စက္ခ်ဳပ္ရင္းေတြ႕တဲ႔ ျပႆနာေတြကို ကိုယ္႔ဖာသာေျဖရွင္းဖို႔ တာ၀န္ရွိတာ သိလာေတာ႔ စက္ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ ကၽြန္မ ကိုယ္တိုင္ပဲ စက္ျပင္ဆရာ တစ္ေယာက္သြားေခၚ ရပါတယ္။ အဲ႔ဒီအခါ ထုတ္လုပ္မူဌာနမွာ ျပင္လက္စ စက္တစ္လံုးနဲ႔ ကယ္ဗင္ ကို ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ ထုတ္လုပ္မူဌာန မွာ ကၽြန္မတို႔ နမူနာအခန္းလို အဲယးကြန္း တပ္မထားတာေၾကာင္႔  ပူအိုက္တဲ႔ အဲ႔ဒီေနရာရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ခံု ေနရာေလးမွာ ေခၽြးတဒီးဒီးက်ၿပီး စက္အဖံုးကို ဖြင္႔ကာ ကလိေနတဲ႔ သူ႕ကိုေတြ႕ရပါ တယ္။ သူတို႔စက္ျပင္ဆရာေတြ အားလံုးစုေနတဲ႔ ေနရာမွာလည္း ပ်က္ေနတဲ႔စက္ေတြ ရယ္ ျပင္လက္စ စက္ေတြရယ္နဲ႔ ျပည္႔ေနတဲ႔ စားပြဲရွည္ႀကီးတစ္လံုးနဲ႔ ထိုင္ခံုသံုးေလးလံုး ေလာက္သာေတြ႕ရ တယ္။ ပူအိုက္ တဲ႔ ေနရာမို႔ ပန္ကာတစ္လံုးေတာ႔ တပ္ေပးထားတာလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ သူတို႔ မက္ကဲနစ္ယူနီေဖာင္း ကေတာ႔ အျပာရင္႔ေရာင္ ထက္ေအာက္ ဆင္တူျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားသား ျဖစ္တဲ႔ ကယ္ဗင္တစ္ေယာက္ကေတာ႔ ကၽြန္မတို႔လို ကိုယ္ႏွစ္သက္ရာ၀တ္စံုကို ရံုးခ်ိန္တြင္းမွာပဲ ၀တ္ခြင္႔ရပါတယ္။
          ကၽြန္မက ကုိယ္႔ကိစ္ၥ အတြက္စက္ျပင္ဆရာ လာေခၚရေပမဲ႔ ကၽြန္မလို အေအးခန္းထဲမွာ အလုပ္လုပ္ ရင္း၊ အလုပ္သင္ခြင္႔ မရရွာတဲ႔ သူ႕ကို ၾကည္႔ၿ႔ပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ကၽြန္မ အၿမဲထိုင္ေလ႔ရိွတာ မဟုတ္ေပမယ့္ ရံုးေရာက္တာနဲ႔ ကၽြန္မစားပြဲရယ္လို႔ အသိအမွတ္ျပဳလို႔ ရႏိုင္တဲ႔ အလူမီနီယံစားပြဲနဲ႔ ဆိုဖာထိုင္ခံုေလး နဲ႔ ဟန္နဲ႔ပန္နဲ႕ရွိခ်ိန္မွာ သူ႕မွာေတာ႔ ဘံုစားပြဲရွည္ႀကီးမွာပဲ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး နဲ႔ ျပင္စရာရွိေနတဲ႔ စက္ အစုတ္ပလုတ္ ေတြနဲ႔ပဲ ႏွစ္ပါးသြားေနရတယ္။ သူ႕ကိုစားပြဲနဲ႔ခံုသီးသန္႔ထုတ္ မေပး ေသးတာကလည္း သူ႕အလုပ္က ထိုင္ခံုမွာ ထိုင္ရင္း တသတ္မတ္တည္းလုပ္ရမဲ႔ အလုပ္မ်ိဳးမွမဟုတ္ပဲ။ သူတို႔ထုတ္လုပ္မူပိုင္းမွာ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ပ်က္တဲ႔ စက္ေတြကို အခ်ိန္မီျပန္ျပင္ဖို႔ မက္ကဲနစ္ေတြက စက္ခ်ဳပ္သမေလး ေတြ နားမွာ အၿမဲအဆင္သင္႔ရွိေနရတယ္။ ဒါမွလည္း ပ်က္ေနတဲ႔စက္ကို အျမန္ဆံုး ၿပီးေအာင္ ျပင္ဆင္ေပးၿပီး ဒါမွလည္း တစ္ေန႔ ဘယ္ေလာက္ထြက္ရမလဲ ဆိုတဲ႔ သတ္မွတ္ႏွဳန္းမ်ားအတိုင္း စက္ခ်ဳပ္သမေတြက အခ်ိန္မီၿပီးစီးႏိုင္ေအာင္ ခ်ဳပ္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ စက္တစ္လံုးက အလုပ္ခ်ိန္ အတြင္း ခ်ဳပ္ေနရင္းနဲ႔ ပ်က္သြားခဲ႔ရင္ နီးစပ္ရာ စက္ျပင္ဆရာက ခ်က္ခ်င္း ကူညီေပးရပါတယ္။ အဲ႔ဒီလို ကူညီတဲ႔ ေနရာ မွာ စက္ျပင္ဆရာေတြ႕ရဲ႕ အရည္အခ်င္းကလည္း အဓိက အေရးႀကီးတယ္။ ဘာေၾကာင္႔လဲ ဆိုေတာ႔ နမူနာအခန္းတြက္ိ စက္ျပင္ဆရာ ေခၚတာေတာင္မွာ  အခ်ိန္တိုေလးအတြင္း အျမန္ဆံုးစက္ ကို ေကာင္းေအာင္ျပင္ႏိုင္မဲ႔ လူကိုသာ နာမည္တပ္ၿပီး  ေခၚေလ႔ရွိၾကတယ္။ အခုလိုမ်ိဳး တစ္နာရီ ဘယ္ႏွထည္ထြက္ဖို႔ စံသတ္မွတ္ခ်က္ရွိတဲ႔ ထုတ္လုပ္မူလိုေနရာမ်ိဳးမွာဆို  အရည္အခ်င္းရွိတဲ႔  စက္ျပင္ဆရာ ကိုသာ ပိုလိုလားၾကမွာပါ။
           ဒါေၾကာင္႔လည္း ကယ္ဗင္ကို ကၽြမ္းက်င္တဲ႔ စက္ျပင္ဆရာျဖစ္လာဖို႔ အားထားေပမဲ႔၊ သူက စက္ျပင္တဲ႔ အလုပ္ကို စိတ္မ၀င္စား ေသးတာမို႔ အေျခခံျဖစ္တဲ႔ စက္နင္းတာကို သင္ဖို႔ သင္႔တဲ႔အေၾကာင္း သူ႕ဆရာက အန္တိရွယ္လီ႔ကို ေျပာျပပံုပါပဲ။ ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုေတာ႔ သူတို႔ ထုတ္လုပ္မူဌာနက လကုန္ပိုင္းပစ္ၥည္းပို႔မယ္႔ အခ်ိန္ေလာက္သာအိုဗာတိုင္ဆင္းၿပီး က်န္တဲ႔ အခ်ိန္ေတြမွာ ညေနေလးနာရီ ထိုးတာနဲ႔ ထုတ္လုပ္မူ ဌာနကို မီးပိတ္ၿပီး အလုပ္သမားေတြ အားလံုးလည္း အိမ္ျပန္ၾကပါတယ္။  အဲ႔ဒီအခ်ိန္ဆို ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာကလည္း လုပ္စရာ အလုပ္မရွိဘူးဆိုၿပီး ကန္တင္းမွာ သြားထိုင္ေနတာမ်ိဳး၊ စက္ရံုထဲက ခံုတန္းမွာ အလုပ္သမား တခ်ိဳ႕နဲ႔အတူ နားေနတာမ်ိဳးလုပ္သတဲ႔။ တကယ္လို႔ သူကိုသာ စက္ခ်ဳပ္သင္ေပးမယ္ ဆိုရင္ စက္ေတြအေၾကာင္း ပိုမိုနားလည္ႏိုင္ၿပီး ခ်ည္ေၾကာင္းအစိတ္အက်ဲေတြလည္း ၿငိလို႔ရႏိုင္တယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီး သူတို႔ ထုတ္လုပ္မူဌာန က လိုင္း ေခါင္းေဆာင္ အမ်ိဳးသမီးလက္ထဲကို အပ္လိုက္တဲ႔ အေၾကာင္း ကၽြန္မၾကားရပါ တယ္။ ဒီေတာ႔ သူက ဆရာႏွစ္ေယာက္ ဆီမွာ တၿပိဳက္နက္တည္း မျဖစ္မေန တပည္႔ခံရတဲ႔ ဘ၀ေရာက္သြားတယ္။ သူ႕ကို ထမင္းစားခ်ိန္မတိုင္မီမွာ မက္ကဲနစ္ဆရာက စက္ျပင္ခိုင္းၿပီး ညေနပိုင္း မွာေတာ႔ လိုင္းေခါင္းေဆာင္ ႀကီးၾကပ္ေရးမွဴး (စူပါဗိုက္ဇာ) အမ်ိဳးသမီး ဆီမွာ စက္ခ်ဳပ္သင္ခိုင္းထားတဲ႔ အေၾကာင္း ၾကားရတယ္။ ထုတ္လုပ္မူပိုင္း က လူေတြအားလံုး ျပန္ၾကလည္း သူထိုင္ခ်ဳပ္ေနတဲ႔ စက္ရဲ႕လိုင္းမွာ မီးမပိတ္ပဲထားခဲ႔တာမို႔ သူက ညေနေျခာက္နာရီေက်ာ္ ခုႏွစ္နာရီေလာက္အထိ စက္ခ်ဳပ္ၿပီးမွ ပဲ ျပန္ျဖစ္ေတာ႔ပါတယ္။
            တစ္ရက္ေတာ႔ ရံုးျပန္ခါနီး ကားေစာင္႔ေနတုန္းသူနဲ႔ဆံုရတယ္။ သူကလည္း ကၽြန္မတို႔နဲ႔အတူ အေဆာင္မွာ ပဲေနတာမို႔ အေဆာင္ ျပန္ဖို႔ ကားအတူေစာင္႔ရင္း စကားေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ႏွစ္ဆယ္႔တစ္ႏွစ္အရြယ္ ဘြဲ႕ရၿပီးခါစ အလုပ္မလုပ္ဖူး တဲ႔ သူေတြမို႔ နင္နဲ႔ငါ လို႔ပဲ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေျပာဆိုျဖစ္ၾကတယ္။ အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာ ႀကီးေမလင္းႏွင္႔ အစ္မႏွစ္ေယာက္ကလည္း ကားေစာင္႔ရင္း စက္ရံု ေလွကားထစ္ေလး ေတြမွာထိုင္ၿပီးစကားေျပာေနၾကတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ရြယ္တူႏွစ္ေယာက္ကလည္းတစ္၀ုိင္းေပါ႔။
            ””နင္ကဘာနဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးတာလား။ ဒီမွာ အလုပ္လုပ္ရတာ အဆင္ေျပလား”            ””ကၽြန္မေမးခ်င္တဲ႔စကားကို သူကဦးေအာင္ေမးလိုက္ပါတယ္””
           ””ငါက အီကိုနဲ႔ေက်ာင္းၿပီးတာေလ ။ အလုပ္က အဆင္ေျပလားဆိုေတာ႔ အင္းဩဩ.. ဒီလိုပါပဲ အခုမွေဘာင္းဘီစခ်ဳပ္တတ္တာ၊ တျခားအထည္ေတြကိုေတာ့ ကူတဲ႔အဆင္႔ပဲ ရွိေသးတယ္။ ငါကို သူတို႔က လက္ေထာက္ဒီဇိုင္နာရာထူးေပး ထားတာဆိုေတာ႔ ဒီဇိုင္းဆြဲတတ္တဲ႔ အဆင္႔ ေရာက္ေအာင္ေတာ႔ ႀကိဳးစား ရမွာေပါ႔””
           ””နင္တို႔ဆီမွာ သူေဌးက တိုက္ရိုက္အုပ္ခ်ဳပ္တာေနာ္။ အန္တီရွယ္လီ႔ဆီ ဘာလို႔ မသြားတာလဲ။ အန္တီရွယ္လီရဲ႕ ဌာနမွာဆို သူေဌးက သူကုို လြဲထားတာမို႔ သူက အဲ႔ဒီဌာနမွာ ရာထူး အႀကီးဆံုးပဲလို႔ငါ ရန္ကုန္မွာ ေနကတည္းက ၾကားဖူးတယ္””
           ””နင္ကေရာ ဘာနဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးတာလဲ””
           ””ငါက ဓါတုေဗဒနဲ႔ ဘြဲ႕ရတာဟ””
           ””ေအးေလ ဒါဆိုနင္႔ကိုေရာ ဘာလို႔ ကိုပီတာတို႔လို အေရာင္ေတြစပ္တဲ႔ ေနရာမ်ိဳးမွာ မထားတာပဲ မက္ကဲနစ္ လုပ္ခိုင္းရတာလဲ””
           ””ေအးဟ အဲ႔ဒါေတာ႔ ငါလည္း မသိဘူး။ စဥ္းစားစရာပဲ””
           ””ဘာေတြ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္ေနတာလဲ””
           အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကားသမားေမွ်ာ္ရင္း ကၽြန္မတို႔နားကိုေရာက္လာတဲ႔ မစႏီ္ၵက ေမးလိုက္ပါတယ္
           ””ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔လုပ္ေနရတဲ႔ အလုပ္ေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔သင္ထားတဲ႔ပညာေတြနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္တဲ႔အေၾကာင္း စဥ္းစားစရာ ျဖစ္ေန တယ္လို႔ ေျပာတာပါ အစ္မရာ””
           ””ေၾသာ္ နင္တုိ႔ အဲ႔ဒါေတြဘာမွ ေလ်ာက္စဥ္းစားမေနနဲ႔။ ကိုယ္က ကံေကာင္းလို႔ ဒီကိုေရာက္လာရတာ။ သူတို႕ခ်ေပးထားတဲ႔ ေနရာ မွာသာ အဆင္ေျပေအာင္လုပ္ဩ၊ ေနာက္ကၽြမ္းက်င္သြားရင္ တာ၀န္ေတြခြဲေပးလိမ္႔မယ္။ အဲ႔ဒီအခါ ခ်ယ္ရီကလည္း ဒီဇိုင္းဆြဲတတ္လာရင္ေတာင္ စာရင္းေတြ ဘာေတြ ေကာ္စတင္တြက္တာေတြဘာေတြ လံုး၀ နားမလည္ရင္ေတာ႔ မျဖစ္ေသးဘူး။ သိေအာင္တတ္ေအာင္ ေလ႔လာရဦးမွာ။ ဒီလိုပဲ ကယ္ဗင္ကလည္း အခု စက္ျပင္တာ အျပင္ စက္ခ်ဳပ္တာပါ သင္ေနေတာ႔ အဲ႔ဒီ ႏွစ္မ်ိုဳးလံုးတတ္သြားရင္ေတာင္ ေနာက္ထပ္ ပိတ္စအေၾကာင္း၊ မိုးလ္ဒင္း (ပိတ္စကို အပူေပးၿပီး ဘရာစီယာပံုသြင္းသည့္အလုပ္) အေၾကာင္း၊ ပိတ္ျဖတ္တဲ႔ ဌာနေတြအေၾကာင္း ေတြေလ႔လာ ရဦးမွာ””
          ””ဗ်ာ ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အားလံုးက ေအာ္အင္၀မ္းေပါ႔ ””
          သူ႕စကားကို ၾကားေတာ႔ မစႏီက ၿပံဳးသြားတယ္
          ””ေအးဟယ္ ဩအဲ႔လိုပဲ ေျပာရမွာပဲ။ တက္စတိုင္း (အထည္ခ်ဳပ္ လုပ္ငန္း) ဆိုတာ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ဆက္စပ္ေနတာ နင္တို႔လိုမ်ိဳး အေ၀ းကေန လာအလုပ္လုပ္တဲ႔ ေဖာ္ရိန္းနာေတြ မေျပာနဲ႔ ဒီကအင္ဒိုေတြလည္း သူတို႔ေနရာေလးၿမဲဖို႔ အလုပ္ထဲမွာ ရာထူးတိုးဖို႔ ကိုယ္နဲ႔ ဆက္စပ္ ေနတဲ႔ လုပ္ငန္း မွန္သမွ် အၾကမ္းဖ်ဥ္းနားလည္ေအာင္ ေလ႔လာထားရတာပဲ””
        ””ကၽြန္ေတာ္ အမတို႔ဆီမွာ သိခ်င္တာ တစ္ခုရွိတယ္။ အခု ခ်ယ္ရီတို႔ အစ္မတို႔ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔ နမူနာအခန္းမွာ ဟို ဒီဇိုင္နာ အဖြားႀကီးက  သူက အႀကီးဆံုးေပါ႔ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လားဩဆို မေဒလီကေရာ ဘာလုပ္တာလဲ””
        သူလည္း ကၽြန္မေရာက္စတုန္းကလိုပဲ ဒီဇိုင္နာမဟုတ္တဲ႔ မေဒလီကို ကြန္ျပဴတာတစ္လံုးနဲ႔ တစ္ခန္းလံုးကို ဟိုခိုင္းဒီခိုင္း လုပ္တတ္ တာကို ၾကည္႔ၿပီး ေမးပံုရပါတယ္””
        ””ေၾသာ္ သူက ငါတို႔နဲ႔ အသက္အတူတူဆိုေတာ႔ ႀကီးေမလင္း လက္ေအာက္ကပဲေပါ႔။ သူက ႀကီးေမလင္း ၀ယ္သူ ေရာင္းသူေတြ စက္ရံုကို လာလို႔ ေတြ႕ဆံုစကားေျပာရင္ အဂၤလိပ္လို ကူညီေျပာေပးတဲ႔သူေပါ႔။ သူက အဂၤလိပ္လို ေကာင္းေတာ႔ သူကေနတဆင္႔ ၀ယ္သူ ဆီ အထည္ပို႔ ေပးတဲ႔အခါ ပို႔ရမဲ႔ေနရာတို႔ ပို႔မဲ႔အခ်ိန္တို႔ အျပန္အလွန္ေျပာေပးရတာေပါ႔””
       ””ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ဆီမွာေရာ ဘယ္သူက အႀကီးဆံုးလဲ ””
       ဒီကိုေရာက္တာ တစ္လေလာက္ပဲ ရွိေသးတဲ႔  ကယ္လ္ဗင္တစ္ေယာက္သိခ်င္တာေတြက မ်ားျပာလွပါတယ္။
       ””ကၽြန္ေတာ္ အခုစက္ျပင္တာ လိုက္သင္ေနတဲ႔ သူက မက္ကဲနစ္ထဲမွာ ေခါင္းေဆာင္ေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ အခု စက္လိုင္းတစ္လိုင္းဆီမွာလည္း ေခါင္းေဆာင္ေတြရွိျပန္တယ္။ အဲ႔ဒီထဲက တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္႔ကို အခုစက္ခ်ဳပ္သင္ေပးေနတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္တာ ဒီ ထုတ္လုပ္မူဌာနတစ္ခုလုံးကို အုပ္ခ်ဳပ္တဲ႔သူ မရွိဘူးလား။ အဲ႔ဒီလူက ဘယ္သူလဲ အဲ႔ဒါကို ကၽြန္ေတာ္က အဲ႔ဒါကို သိခ်င္တာ””
       ””ရွိတာေပါ႔။ အဲ႔ဒါနင္႔ဆရာ ျဖစ္လာမဲ႔လူပဲေလ။ သူ႕နာမည္က ရစ္ခ်က္တဲ႔ ၊ျမန္မာေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ ဖစ္လပင္း ။အခု အလုပ္ကိစ္ၥနဲ႔ ထိုင္း ကို ခဏသြားတယ္။ သူျပန္လာရင္ နင္ကတပည္႔ခံၿပီး သူ႕ေနာက္ကေန လိုက္ကူရမွာ။ အဲ႔ဒီလို လုိက္ကူဖို႔ အတြက္ နင္ကို အလုပ္ေတြ သင္ေပးေနတာေလ။ ရစ္ခ်က္ က အေတြ႕အႀကံဳေတြ မ်ားေတာ႔ ေတာ္တယ္။ ဒါနဲ႔အခု ေလာေလာဆယ္ နင္႔တို႔ဆီမွာ ေန႔တိုင္း ဆူပူေအာ္ဟစ္ ေနတဲ႔ မိန္းမ တစ္ေယာက္ကို မေတြ႕ဘူးလား။ သူကေတာ႔ လိုကယ္(ဌာေန) အင္ဒိုမပဲ ။ သူ႔နာမည္က အားနားတဲ႔ သူက စရိုက္ ၾကမ္းလို႔ သူေဌးက သူ႕ကို လြဲထားတယ္။ ထုတ္လုပ္မူဌာနရဲ႕ လက္ေထာက္ မန္ေနဂ်ာလို႔ပဲ ေျပာရမလား ။ ရစ္ခ်က္မရွိရင္ သူက နင္တို႔ ဌာနမွာ ေဘာစ္ေပါ႔””
       မစႏီ အေျပာကို နားေထာင္ရင္း ကယ္ဗင္မ်က္ႏွာရွံဳလို႔ သြားတယ္
       ””အခုေလာေလာဆယ္ေတာ႔ သူက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆီမွာ အႀကီးဆံုးေပါ႔ေလ””
       ””အင္းေပါ႔။ ထုတ္လုပ္မူဌာနဆိုတာကလည္း လူေပါင္း ေလးရာ ငါးရာကို အုပ္ခ်ဳပ္ရတာ ႀကမ္းႏိုင္မွ ေတာ္ကာက်မွာေပါ႔ ””
       ””ကၽြန္ေတာ္မ်က္စိထဲေတာ႔ သူ႕ကို သရဲမႀကီးလို႔ပဲ ျမင္တယ္””
       သူ႕အေျပာေၾကာင္႕ ကၽြန္မမ်က္စိထဲ ထုတ္လုပ္မူဌာနကို ျဖတ္သြားျဖတ္လာတိုင္း ခါးတစ္ဖက္ေထာက္ကာ လက္ညိွးေငါက္ေငါက္ထိုးရင္း စက္ခ်ဳပ္သမေတြကို ေအာ္ဟစ္ဆူပူေနတဲ႔ အားနားမ်က္ႏွာႀကီးကို ျမင္လိုက္မိပါတယ္။ အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္မတို႕ကို  အႀကိဳအပို႔လုပ္ေနတဲ႔ ကားေလးလည္း ေရာက္လာၿပီမို႔ စကားစကို ျဖတ္ၿပီး အားလံုး အေဆာင္ျပန္ဖို႔ ကားေပၚတက္ လုိက္ပါေတာ႔တယ္။
                                                                           ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္
                                                                                စုသဲမြန္
                                                                          (The Ladies New Journal)

2 comments:

  1. ကူးကူးလွိဳင္January 1, 2013 at 4:40 PM

    ညီမေရ တိုင္းတစ္ပါးမွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြ ျပန္မွ်ေ၀တာ အရမ္းေကာင္းတယ္သိလား အစ္မက စက္သာမခ်ဳပ္တတ္တာ စက္ခ်ဳပ္တာကို စိတ္၀င္စားတယ္ ညီမေရးျပတာလဲ ေတာ္ေတာ္ေလးအေသးစိတ္ဆိုေတာ့ အထည္ခ်ဳပ္နဲ့ နိဳင္ငံျခားသြားမဲ့သူေတြအတြက္ တကယ့္အေထာက္အပံ့ေကာင္းတစ္ခုပဲေနာ္...

    ReplyDelete
    Replies
    1. မမေရ။ အၿမဲလာဖတ္ေပးလို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ လိုင္းေကာင္းရင္ အသစ္ေတြ တင္ေပးဦးမယ္။ အားေပးပါဦးေနာ္ :)

      Delete