Thursday, December 6, 2012

သင္ပုန္းႀကီး ဒိုင္ယာရီ


                    မိုးေရစိုစိုထဲ ထီးေရာင္စံုေလးမ်ားေဆာင္းၿပီး ေက်ာပိုးအိတ္ကေလးေတြ ကိုယ္စီလြယ္ထားသည္႔  ေက်ာင္းသူ ငယ္ ကေလး ေတြကို ေတြ႕ျမင္ရလွ်င္ မိမိ၏ ေက်ာင္းတက္ခဲ့စဥ္ ငယ္ဘ၀ကို အစဥ္အၿမဲ သတိရလွ်က္ရွိသည္။ ဘ၀၏ အမွတ္ရစရာ အေကာင္းဆံုး ေန႔ရက္မ်ားထဲမွတစ္ခုမွာ မူလတန္းေက်ာင္းသူႀကီး အျဖစ္ မိမိကိုယ္ကို ဂုဏ္ယူ ၀႔ံၾကြားစြာ ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ႔သည္႔ ပထမဆံုး ေက်ာင္းတက္္ခဲ႔သည္္႔ ေန႔ပင္ျဖစ္သည္။
ထိိုေန႔က သနပ္ခါးဘဲၾကား၊ ၾကက္ေတာင္စီးႏွစ္ဖက္ျဖင္႔ ေက်ာင္းစိမ္းဂါ၀န္ အသစ္၊ ေက်ာပိုးအိတ္ အသစ္တို႔ ႏွင္႔ မွန္ထဲတြင္ မိမိ ကိုယ္ကို ၾကည္႔မ၀ ရူမၿငီး ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီးသည့္ေနာက္ ေဖေဖ႔လက္ကိုတြဲၿပီး အိမ္ႏွင့္ သိပ္မေ၀းလွေသာ ရန္ကင္း အမက (၈) ေက်ာင္းကေလးဆီ ေျခလွမ္းသြက္သြက္လွမ္းခဲ႔ပံုကို ျပန္အမွတ္ရမိေနသည္။ လူႀကီးေတြ ေျပာေျပာေန ၾကေသာ ေက်ာင္းဆိုတာႀကီး က ဘာပါလိမ္႔..ဟု သိခ်င္စိတ္ျပင္းပ်ေနခဲ့တာလည္း ျဖစ္သည္။ သံုးႏွစ္ ေက်ာ္ ေလးႏွစ္အထိ မူႀကိဳတက္စဥ္ကလည္း ေဖေဖ႔လက္ကို တြဲသြားတတ္သည္႔ ကၽြန္မ က လမ္းမွာ ျမင္ ဖူးေနက် ေက်ာင္းစိမ္း ၀တ္္ ကေလး ေတြကို ေတြ႕လွ်င္ သေဘာက်ခဲ့မိဖူးသည္။   “တစ္ေန႔က်ရင္ ငါလည္း သူတို႔လိုပဲ ေက်ာင္းသြားမယ္။ မူႀကိဳတက္ရ တာ က အရမ္းပ်င္းဖို႔ ေကာင္းတယ္”  ဒီအေတြးေလးေတြျဖင့္ ပထမဆံုး ေက်ာင္းတက္ရက္မွာပင္ အေဖ႔လက္ ကို တြဲၿပီီး ျမဴးထူးခုန္ေပါက္စြာ ေက်ာင္းသို႔ ကၽြန္မ ေျခလွမ္းျဖစ္ခဲ႔ျခင္း ျဖစ္သည္။
                      ေက်ာင္းေရာက္ေတာ႔  သနပ္ခါးဘဲက်ားႏွင္႔ ကၽြန္မလို အရြယ္ ကေလးငယ္ေတြကို စာသင္ခန္းထဲမွာ တစ္စုတေ၀း တည္း ေတြ႕လိုက္ရ၍ ရုတ္တရက္ အံ႔ၾသသြားမိသည္။ တခ်ိဳ႕ကလည္းခံုတန္းရွည္ႀကီးမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထိုင္ေနၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ ကေတာ႔ ပါးက သနပ္ခါးထူထူေပၚတြင္ မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းမ်ားျဖင္႔ “ ေမႀကီးေရ၊ ေမႀကီး “ ဟု အသံၿပဲ ျဖင့္ ဟစ္ငိုေနသူ ရိွသလို တခ်ိဳ႕ကလည္း “  သားကိိုခု ျပန္လာေခၚ၊ အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္အီး ဟီး “ စသည္ျဖင္႔ ေအာ္ကာ ငို ေၾကြးေနၾကသည္။ တခ်ိဳ႕က လိုက္ပို႔ သည္႔ အေမေနာက္ကို အတင္း ေျပးလိုက္ေနသျဖင္႔ အတန္းပိုင္ဆရာမက လွမ္းဆြဲ ထားရသည္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ထိုင္ခံုေလး ေပၚမွာ လြယ္အိတ္ေလးပိုက္လွ်က္ မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင္႔ အသံတိတ္ရွိဳက္ ငင္ေနၾကသည္။                                                                                ကၽြန္မလည္း ေက်ာပိုးအိတ္ေလး လြယ္လွ်က္၊ ျခင္းေတာင္းေလးကိုင္ကာ အျပင္ဘက္လွမ္းေငးေတာ႔ စာသင္ခန္း အျပင္မွ ရပ္ၾကည္႔ေနေသာ ေဖေဖ႔ကိုလွမ္းျမင္လိုက္ရ၍ ပတ္၀န္းက်င္သစ္၊ လူသစ္ေတြႏွင္႔ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္တည္း ေနခဲ႔ရမည္ကို ေတြးမိ ေၾကာက္ရြံ႕ၿပီး အိမ္သို႔ ေဖေဖနဲ႔အတူ ျပန္လိုက္ခ်င္လာသည္ ။ ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္မကို ခုနက “ သမီး ဒီမွာ ထိုင္ေနေနာ္ “ ဟုေနရာခ်ေပး ထားရာမွာ မတ္တပ္ရပ္ရင္း ပါးစပ္ႀကီးၿဖဲကာ ေအာ္ဟစ္ငိုေၾကြးပါေတာ႔သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ကၽြန္မဆီက အသံက်ယ္က်ယ္ ေလာင္ေလာင္ ထြက္မလာပဲ မ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးေတြသာ ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္က်ရင္း အျပင္မွာရွိေနေသးသည္႔  ေဖေဖ႔ကိုသာ ကြက္ၾကည့္ကြက္ ၾကည့္ ျဖင့္ ငိုေနျခင္းပင္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မေရွ႕သို႔ လံုျခည္စိမ္း ၀တ္ ေႏြးေထြးေသာ အၿပံဳးရိပ္တစ္ခု  ေရာက္လာ ခဲ႔ပါသည္။
             “ ေအာင္မေလး သမီးရယ္၊ လြယ္အိတ္ေတြ ခ်ပါဦ၊။ ျခင္းေတာင္းေလးကို လည္း ဒီအေပၚတင္ ထားပါဦးး။ ငိုေနလိုက္တာ။ ဘယ္သူလိုက္ပို႔တာလည္း ဆရာမကို ေျပာပါဦး ”
              ကၽြန္မက သူ႕အေမးကို အေဖရပ္ေနရာသို႔ အသံတိတ္ လက္ညိွဳးညႊန္ရင္း အေျဖေပးလိုက္သည္။ သူက သေဘာက် စြာပင္ ၿပံဳးရင္း ကၽြန္မပါးေပၚက မ်က္ရည္မ်ားကို သူ႔လက္ဖမိုးေလးႏွင္႔ ညင္သာစြာ သုတ္ရင္းကၽြန္မကို ထိုင္ခံု ေပၚသို႔ ေပြ႕တင္ကာ အငိုတိတ္တဲ႔အထိ နံေဘးမွာ ထိုင္ေခ်ာ႔ခဲ႔သည္။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ကိုသာ ေခ်ာ႔ျခင္း မဟုတ္ပဲ ကၽြန္မလို မလြမ္းပို၊ ကုိလြမ္းပိုတို႔တစ္ေတြ အကယ္ဒမီေရွာ႔ လုပ္ေနၾကသည္ကို တစ္လွည္႔စီ အခ်ိန္ေပး ေခ်ာ႔ရေသးသည္။ ထုိ႔ေနာက္   ကၽြန္မတို႔ တစ္ဦ္ခ်င္းစီ၏ နာမည္ေလးေတြကို ေမးထားၿပီး အလ်ဥ္းသင့္သလို တစ္ခန္းလံုးႏွင္႔ စိတ္ရွည္ လက္ ရွည္ မိတ္ဆက္ ေပး ေနေသးသည္႔ ကၽြန္မဘ၀၏ ပထမဆံုးေသာ ထိုဆရာမကို ခုလုိပထမဆံုး ေက်ာင္းတက္ရက္ႏွင္႔ ယွဥ္တြဲ အမွတ္ရျဖစ္ပါသည္။ ဆရာမနာမည္မွာ ေဒၚျဖဴျဖဴ၀င္းျဖစ္ၿပီး နာမည္ေလးႏွင္႔လိုက္ဖက္စြာ ျဖဴေဖြးၾကည္လင္ေသာ အသားအရည္၊ စာၾကည္႔ မ်က္မွန္ အ၀ိုင္းေလး ေအာက္တြင္ ၾကင္နာတတ္ေသာ မ်က္လံုးႏွင္႔ ခ်ိဳသာေသာစကားကို ဆို တတ္ပါသည္။ ကႀကီး ခေခြး အကၡရာေလး မ်ားကို ကၽြန္မတို႔ႏွင္႔အတူတူ ဗလာစာအုပ္ျပည္႔နီးပါး ကူညီေရး ေပးတတ္္ သလို ေက်ာင္းဆင္းခါနီး အခ်ိန္မ်ားတြင္လည္း ကေလးေတြသေဘာက် ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္မည္႔ ပံုတိုပတ္စေလးမ်ား ေျပာျပ တတ္သည္။
                  သူငယ္တန္းကေလးေတြတြက္ ေန႔တာတစ္ခုအတြင္း ဆရာမႏွင္႔ေနရသည္႔အခ်ိန္မွာ မိဘႏွင္႔ ေနရသည္႔ အခ်ိန္ထက္ မ်ားလွေသာေၾကာင္႔ ဆရာမ ေဒၚျဖဴျဖဴ၀င္းလို စိ္တ္ရွည္ သေဘာထားေကာင္းသည္႔ ဆရာမနဲ႔အတူ စာသင္ ခန္းတြင္း အခ်ိ္န္ ကုန္ရျခင္း အတြက္ ကၽြန္မတိုအားလံုးကံံေကာင္းၾကျခင္းလို႔ ဆိုရမည္ပင္။ အဲ႔ဒီေခတ္က အတန္းပိုင္ ဆရာမဆီမွာ က်ဴရွင္ယူဖို႔ ဆိုတာမ်ိဳးလည္း ေခတ္မစားေသး။  ဆရာမကလည္း ဘယ္ကေလးမိဘဆီက ဘာလက္ေဆာင္ ရထား မ်က္ႏွာလိုက္သည္ဟုလည္း မရွိ။ တစ္ခန္းလံုးမွာ ကေလးအေယာက္ ေလးဆယ္ ရွိလွ်င္္ ေခ်ာေမာ၊ က်ည္းတန္၊ မည္းတူး၊ ျဖဴေဖြး ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာ မေရြး ညီတူမွ်စြာ ဆရာမက ဂရုစိုက္ခ်စ္ခင္သည္။  ဆရာမမွာ ပံုဆြဲေတာ္သူျဖစ္ၿပီး လိေမၼာ္သီး၊ ပန္းသီးႏွင္႔ ငွက္ေပ်ာသီးမ်ားကို ေက်ာက္ သင္ပုန္းမွာ ေရာင္စံုေျမျဖဴျဖင္႔ဆြဲတိုင္း တပည္႔ေတြက ပံုမၿပီးခင္တိုင္း အေျဖကို သူ႕ထက္ငါ အလုအယက္ ေအာ္ဟစ္တတ္ၾကသည္။ အဲပဲလ္၊ ေအာရိမ္းခ်္ စသည္ျဖင့္ အဂၤလိပ္လို ေျဖၾကရမည္ကို ပန္းသီး၊ လိေမၼာ္သီး စသည္ျဖင့္ ျမန္မာလိိုုအေျဖ ေအာ္ေျပာသည္႔တိုင္ ဆရာမက ‘’ ဟယ္ ေတာ္လိုက္တာ၊ ၾကည္႔ပါဦး။ ဒါ ဘယ္ဆရာမရဲ႕ ကေလးေတြ ပါလိမ္႔။“ ဟု ခ်ီးက်ဴးတတ္စၿမဲ။ ေက်ာင္းေနစ ကေလးတို႔သဘာ၀ ေန႔စဥ္ ေက်ာင္းတက္ရမည္ကို ထိုစဥ္က သေဘာမက်ေသာ္လည္း ခ်ိဳလြင္ေသာအသံေလးႏွင္႔ ေျပာျပတတ္ သည္႔ ဆရာမ ပံျုပင္ႏွင္႔ ကဗ်ာေလးေတြ အျပင္၊ ေရာင္စံုရုပ္ပံုေလးေတြႏွင္႔ တေန႔တမ်ိဳး မရိုးႏိုင္ေအာင္ သင္ၾကားတတ္ျခင္းေၾကာင္႔ သူငယ္တန္း ေက်ာင္းသူဘ၀ သည္ ယေန႔ထိ မေမ႔ႏိုင္ေအာင္ အဓိပၼါယ္္ရွိလွခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
                    ပထမတန္းေရာက္ေတာ႔ အတန္းပိုင္ဆရာမ နာမည္မွာ ေဒၚသန္းသန္းေအးျဖစ္ၿပိး စတုတၳတန္း အတန္း ပိုင္ ဆရာမ နာမည္ႏွင္႔ ဆင္တူသည္။ ဒါေၾကာင္႔ ရာထူးေရာ၊ အသက္ပါငယ္သည္႔ ဆရာမကို အားလံုးက  ေဒၚသန္းသန္းေအးေလး ဟု ေခၚၾကၿပီး စတုုတၳတန္းအတန္းပိုင္လည္းျဖစ္၊ အတန္းမွဴးလည္းျဖစ္သည္႔  ဆရာမႀကီးကိုေတာ႔ ေဒၚသန္းသန္းေအးႀကီး ဟု ေခၚ သည္။ ကၽြန္မ၏ အတန္းပိုင္မွာ အရြယ္အားျဖင္႔လည္း ႏွစ္ဆယ္႔သံုး ႏွစ္ဆယ့္ေလးခန္႔သာရွွိေသးေသာ ခပ္ငယ္ငယ္ ဆရာ မေလးျဖစ္ၿပီး သူ႕အတန္းထဲ မွ ေက်ာင္းသားတိုင္းကို လက္ေရးလက္သား မွအစ၊ အေပါင္း အႏုတ္ အေျမွာက္အစား ရလာဒ္မ်ားႏွင္႔အဂၤလိပ္စာ အသံထြက္မ်ားကို တစ္ဦးခ်င္းဂရုစိုက္ သင္ၾကားတတ္သူ ျဖစ္သည္။ ကေလးတစ္ဦးခ်င္း အနားမွာ ထုိင္ၿပီး စာလံုးေပါင္း အသံထြက္တို႔ကို အပင္ပန္းခံ ဂရုစိုက္ သင္ေပးေတာ့ သူငယ္တန္းကလြတ္လာစ ကၽြန္မကအေၾကာက္လြန္ၿပီး ဆရာမသင္သမွ်ကို အိမ္စာမေပးပါဘဲႏွင့္ ျပန္ျပန္ ကူးေရး တတ္သည္။ အိမ္ကလည္း ဆရာမအိမ္စာေပးတာ မ်ားလွခ်ည္လားဟု အံ့ၾသသလို ေနာက္ေတာ့ ဆရာမကလည္း တစ္ဦးခ်င္း စာအုပ္မ်ားကို စစ္ေဆးရာမွာ အံ့ၾသတႀကီး ေတြ႕သြားခဲ့သည္။ ဆရာမက ကၽြန္မ၏ စာအုပ္ထဲမွာ `ကေလးကို အိမ္စာ မေပးပါ။ စာ မကူးေရးခိုင္းပါႏွင့္´ ဟု မိဘေတြကို စာေရးေပးလုိက္ရသည္အထိ ကၽြန္မ အေၾကာက္လြန္ခဲ့ပံုမ်ား အခုေတာ့ ၿပံဳးခ်င္စရာ ျဖစ္ရပါသည္။ ဆရာမက ႀကိမ္လံုးမကိုင္ဘဲႏွင္႔ ကေလးမ်ားက ခ်စ္ေၾကာက္ၾကၿပီး သူ႕ႏွဳတ္ဖ်ားက ထြက္က်လာမည္႔ ခ်ီးက်ဳးစကားကို မက္ေမာစြာ အစဥ္အၿမဲ ႀကိဳးစားခ်င္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဆရာမက အိမ္စာမ်ားကိုု စိတ္မပါတပါျဖင္႔ နေမာ္နမဲ႔ လုပ္တတ္ သည္႔ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ေတာ႔  မငဲ႔ညွာတတ္ပါ။
                     ထိုကေလးမ်ားကို “ ကၽြန္ေတာ္ စာမလုပ္ပါ။ ကၽြန္မ စာမလုပ္ပါ။ ငပ်င္းပါ ” ဆိုၿပီး ေက်ာင္းသား မ်ားေရွ႕ စတိတ္စင္ ေပၚတြင္ သံုးႀကီမ္ ၊ေလးႀကိမ္ ဆိုျခင္းမ်ိဳးျဖင္႔ ဒဏ္ေပးတတ္ပါသည္။ တခ်ိဳ႕ ေက်ာင္းသားမ်ား တစ္ႀကိမ္တည္းႏွင္႔ ရွက္ေၾကာက္ျပဳျပင္ သြားတတ္ေသာ္လည္း တခ်ိဳ႕ကေတာ႔ ငယ္စဥ္ကတည္းက ဇာတိျပဆိုသည္႔ အတိုင္း သူမဟုတ္တာ လုပ္တာ မဟုတ္သလို၊ ရုပ္တည္ႀကီးႏွင္႔ ဆရာမ ခိုင္းသည္႔အတိုင္း ေအာ္ေျပာတတ္ၾကသည္။ တခါတေလလည္း ေယာက်္ားေလးႏွင္႔ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ စာေတြ ၿပိဳင္ဆိုရ ၊ သခ်ာၤၿပိဳင္တြက္ရသည္။  ရံွဳးသူူကို နိုင္သူူက နားရြက္ ဆြဲၿပီး အခန္းတစ္ပတ္ ပတ္ ျပရ သည္႔ အခါ လူ႔အခ်င္းခ်င္းတူေသာ္လည္း ညံ႔သူက ေတာ္သူ႕မ်က္ႏွာကို မၾကည္႔၀ံ႔ေၾကာင္း ၊ ရွက္စရာေကာင္းေၾကာင္းကို အဲ႔ဒီအရြယ္တည္း က နားလည္လာေစသည္။  ေၾကာက္တတ္သည္႔ ကၽြန္မကို ေတာ႔ ၿပံဳးရႊင္ေသာ မ်က္ႏွာေပးျဖင္႔
                   “ သမီးက ဘာလို႔ ေက်ာင္းမွာ သင္တာေတြ ျပန္ျပန္ေရးေနတာလဲ။ စာအုပ္ကုန္ၿပီးပင္ပန္းတာေပါ႔ ။ မဟုတ္ဘူးလား “                        ဆိုေတာ႔ ကၽြန္မက လြယ္လြယ္ပင္ ျပန္ေျဖမိသည္။
                  “ ဆရာမ ဆူမွာ စိုးလို႔”
                  “ဆရာမက ဘာလို႔ဆူမွာလဲ။ ုအိမ္စာလုပ္တယ္။ စာေတြလည္း ရတယ္ ။  လိမၼာတယ္ ဆို ဆရာမကဆူဖို႔ ေနေနသာ သာ ပုိေတာင္ ခ်စ္ရအုန္းမွာ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား“
                     ဒီေတာ့ ကၽြန္မက ဆရာမကို သြက္သြက္လက္လက္ပင္ ေက်နပ္စြာ ေခါင္းျပန္ညိတ္ျပခဲ႔သည္။
                 ရံုးပိတ္ရက္တစ္ရက္ေတာ႔ မိဘမ်ားႏွင့္ ၾကည္႔ျမင္တုိင္က အသိအိမ္ကိုအေရာက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အိမ္မွ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ကို ဖ်တ္ခနဲျမင္လိုက္မိသည္။  ေခါင္းေလွ်ာ္ၿပီးစ ဒူးဆစ္ေလာက္ ဆံပင္ေတြကို ျဖန္႔ခ်ရင္း တံျမက္ စည္းလွည္းေနသူမွာ ဆံထံုးျဖင္႔ျမင္ေနက် ကၽြန္မ ခ်စ္လည္းခ်စ္၊ေၾကာက္လည္း ေၾကာက္ရသည္႔ ဆရာမ ေဒၚသန္းသန္းေအးေလး ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္မ သူ႕အိမ္ဘက္ကူးၿပီး သြားႏွဳတ္ဆက္ေတာ႔ အံ႔ၾသ၀မ္းသာစြာ အိမ္မွာခ်က္သည္႔ အုန္းႏို႔ ေခါက္ဆြဲႏွင္႕ ခ်စ္တပည္႔ လူႀကီး လူေကာင္းကို ဧည္႔ခံသည္။ ထို္မွစ၍ ကၽြန္မ ဆရာမႏွင္႔ ပိုရင္းႏွီးသြားခဲ႔သည္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကလည္း ဆရာမကို ရိုလည္းရိုေသ ခ်စ္လည္း ခ်စ္သည္မို႔ တစ္ႏွစ္တည္းသာ အတန္းပိုင္ ျဖစ္ဖူး ေသာ္လည္း သူငယ္တန္းမွ စတုတၳတန္းအထိ သီတင္းကၽြတ္္တိုင္း ဆရာမကို မပ်က္မကြက္ ကန္ေတာ႔ ျဖစ္သည္။ တတိယတန္း သီတင္းကၽြတ္တြင္ေတာ႔  သူ႔အိမ္သားေတြက “သန္းသန္းေရ။ နင္႔ တပည္႔ ေလး ေရာက္ေနတယ္”ဟု ေျပာ လိုက္ရံုျဖင္႔္ ဆရာမက အခန္းထဲမွေန၍        ..                                                             “ခ်ိဳ၀တ္ရည္ မဟုတ္္လား။ သမီး လာမယ္လို႔ ထင္ေတာ႔ထင္သား“ ဆိုသည္႔ အသံေလးက လက္ရွိ တပည္႔မဟုတ္သည္႔တိုင္ ကၽြန္မကို သတိတရရွိေနပံုကို တိတ္တိတ္ေလး ေက်းဇူးတင္ခဲ႔ရသည္။
                     ကၽြန္မ၏ မူလတန္းေက်ာင္းသူဘ၀တြင္ ဆရာမမ်ား အားလံုးႏွင္႔ ပတ္သတ္ၿပီး အမွတ္တရျဖစ္စရာေတြ မ်ားလြန္း လွသည္။ ဒုတိယတန္းဆရာမ ေဒၚခင္ခင္ေစာႏွင္႔ တတိယတန္း ဆရာမ ေဒၚျမၾကင္တို႔မွာလည္း စာသင္ ေကာင္းၿပီး ၾကင္နာ တတ္ေသာ ဆရာမမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ သူတို႔အထဲမွာမွ စာသင္ေကာင္းျခင္း၊ စည္းကမ္းတင္းၾကပ္ျခင္း းအျပင္ နာမည္ခ်င္းပင္ တူလွေသာ ေနာက္ထပ္ ေဒၚသန္းသန္းေအး တစ္ေယာက္ကို ငယ္စဥ္ကတည္းက ႀကိဳၿပီး ေၾကာက္လန္႔ခဲ႔မိသည္။  သို႔ေသာ္ ႀကီမ္လံုးကို လက္ကမခ်ပဲ အသံၾသၾသႀကီး ႏွင္႔ ေအာ္ဟစ္ ေျပာတတ္သည္႔ ျဖဴျဖဴတုတ္တုတ္ ဆရာမႀကီးမွာ တကယ္တမ္း သေဘာ မဆိုးပဲ စိတ္ထား ေကာင္းမြန္သူတစ္ဦး ျဖစ္ေၾကာင္း သူ႕အတန္း၊ စတုတၳတန္း ေက်ာင္းသူျဖစ္မွ ကၽြန္မ သိ္ခဲ႔ရသည္။ မုန္႔စား ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တိုင္း ေမ်ာက္ရွံးေအာင္ ေဆာ႔ေလ႔ရွိေသာ ကေလးမ်ားကို ေက်ာင္းေရွ႕ဆီးပင္ေရွ႕တြင္ လက္ ႏွစ္ဖက္ေနာက္ပစ္ရင္း ႀကီမ္လံုးကို ကုိင္လြဲလ်က္ အကဲခတ္ ေနတတ္သည္မို႕ ေၾကာက္ခဲ႔ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ေန႔ ကၽြန္မတို႔ မိန္းကေလးအုပ္စု ရံုးခန္းနားက ေျမတလင္းမွာ စက္၀ိုင္းသဏာန္၀ုိင္းၿပီး ၾကက္ဖခြပ္ၿပိဳင္ၾကရာ  ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္း ထိုးသည္အထိ ၿပိဳင္ပြဲ မၿပီးျပတ္ေသး၍  အတန္းထဲအ၀င္ ေနာက္က်သြားခဲ႔ၾကရာ ဆရာမက အခန္းေပါက္၀မွာပင္ ကၽြန္မတို႔ကို ဆီးႀကိဳ ၍
                 “ ကဲ ဒီေလာက္ၾကက္ခြပ္ေကာင္းၾကတဲ႔ မိန္းမေတြ ။လာ ထိုင္ထအခါႏွစ္ဆယ္ေလာက္ လုပ္” ဟုုဆိုရာ ကၽြန္မတို႔ တစ္ေတြ အတန္းေရွ႕မွာအားလံုးတန္းစီၿပီး နားရြက္ဆြဲ ထိုင္ထလုပ္ၾကရသည္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေတြမွာ စာေတာ္သူမ်ားျဖစ္၍ ဆရာမက အနည္းငယ္အခ်စ္ပိုတတ္ေသာ္လည္း ထူးထူးျခားျခား မ်က္ႏွာလိုက္တာမ်ိဳးေတာ႔ မရွိခဲ႔႔ပါ။  ကၽြန္မတို႔ ခုႏွစ္ေယာက္အုပ္စုက စာေတာ္သူတို႔ ထံုးစံအတိုင္း အတန္းထဲမွာ   ေဟာင္ဖြာ ေဟာင္ဖြာလုပ္တတ္ ၾကသည္႔ အက်င္႔ရွိ သူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ အစည္းအေ၀းရွိ၍ ဆရာမ ခဏထြက္သြားကာနီးတြင္ ကၽြန္မတို႔ အုပ္စုထဲမွ ဇင္မ်ိဳးႏြယ္က မတ္တပ္ရပ္ လွ်က္ ေလသံက်ယ္က်ယ္ျဖင္႔ “ဆရာမ ၊သမီး စကားမ်ားတဲ႔သူ နာမည္မွတ္ေပးထားမယ္” ဟု ဆိုကာ မခိုင္းခင္ကတည္းက တာ၀န္ယူကာ ေမာ္နီတာ လုပ္တတ္သည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ ကၽြန္မတို႔အုပ္စုမွာ စာရြက္ေပၚတြင္ ေျပာခ်င္သမွ် ကိုအသံ တိတ္ ေရး၍တခြီခြီ တခစ္ခစ္ လုပ္တတ္ၾကသည္။ ဒါေပမယ္႔ သူက ကၽြန္မတို႔ နာမည္ေတြ ကုိဘယ္ေတာ႔မွ မမွတ္။  တိတ္ေနသည္႔ အခန္းထဲ အခ်င္းခ်င္း ခဲတံငွား၊ ေပတံငွား၊  စကားံ တစ္ခြန္း ႏွစ္ခြန္းေျပာသူ မ်ားကို္ေတာ့ နာမည္မွတ္ပစ္သည္။ ဆရာမျပန္လာ၍ စာရြက္အပ္ခ်ိန္ နာမည္ အားလံုးကို ေအာ္ဖတ္ရင္းႏွင္႔ “ ညည္း သူငယ္ခ်င္းေတြက ဘာလို႔  မပါတာလဲ ”ဟု သူ႕ကိုေမးလွ်င္ သူကအတည္ေပါက္ႀကီးႏွင္႔..
                  “ သမီး တို႔ အုပ္စုက ဘယ္သူမွစကားမမ်ားပါဘူး ဆရာမ၊ မယံုရင္သူတို႔ကို ေမးၾကည္႔လုိ႔ ရပါတယ္။“ ဟု  တစ္ခန္းလံုး ကို ဦးတည္ေျပာလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ခန္းလံုးဆီက မည္သည္႔ အသံမွ ထြက္မလာပါ။ ဆရာမကလည္း အားလံုးကို သေဘာ ေပါက္စြာ ဘယ္သူ႕ကိုမွ အျပစ္မေပးခဲ႔ပါ။  ဒီလုိႏွင္႔ပင္ စတုတၳတန္းေက်ာင္းသူဘ၀ကိိုု လည္း ေပ်ာ္ရႊင္ စြာ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ႔ဖူးသည္။ အတန္းတင္ စာေမးပြဲမွာ ဆုရေတာ႔ ဆရာမႏွင္႔ ဆုေပးပြဲမွာ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ ဆံုဆည္းခဲ႔ ရသည္။ ေက်ာင္းစိမ္းဂါ၀န္ အသစ ္ေလးႏွင္႔ ဆုယူမည္႔ ကၽြန္မမွာ ေပါင္ေပၚ အေအးပုလင္း တစ္ပုလင္း လံုး ဖိတ္က်သြား၍ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ စိတ္ညစ္ေနသည္႔ ကၽြန္မကို ၾကည္႔ၿပီး ဆရာမက ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ပဲ ရယ္ေမာခဲ႔သည္။
                     “ ျဖစ္ရမယ္။ ငါ႔သမီးနေမာ္နမဲ႔မရယ္။ ေတာ္ၾကာ ဆရာမနဲ႔ ရိုက္မယ္႔ ဓါတ္ပံုထဲက်မွ နင္႔မွာ ရူးရူးကြက္ ႀကီးလို ျဖစ္ေနဦးမယ္။ ”                  
                    
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မထိုေန႔က ဆရာမႏွင့္အတူရိုက္သည္႔ ဓါတ္ပံုထဲတြင္ဂါ၀န္ေရွ႕မွ အေအးကြက္ႀကီးကို ဂရု မထားပဲ  ၿပံဳးႏိုင္ခဲ႔သလို၊  ေနာင္ ဘယ္ေတာ႔မွ ျပန္မေတြ႕ေတာ႔ေသာ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း ခုႏွစ္ေယာက္္ႏွင္႔ ခြဲရသည္ကို ၀မ္းနည္းရ ေကာင္းမွန္း ထိုစဥ္က မသိႏိုင္ခဲ႔။ က်ယ္ေျပာလွသည္႔ ေလာကႀကီးတစ္ေနရာတြင္ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင္႔ ေသခ်ာေပါက္ ဆံုဆည္းဦး မည္ဟု ယံုၾကည္ခဲ႔၍ပင္လားလည္း မမွတ္မိေတာ႔။ ေနာက္ႏွစ္ ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္မွာေတာ့ မူလတန္းေက်ာင္းမွ ကိုယ္ႏွင္႔နီးစပ္ရာ  အဆင္ေျပရာ အထက္တန္းေက်ာင္း ၊အလယ္တန္းေက်ာင္းေတြကို ေျပာင္းေရြ႕ရင္း မူလတန္းေက်ာင္းသူဘ၀ ဆရာမမ်ားႏွင္႕ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုးကို ယေန႔တိုင္ အဆက္ျပတ္ခဲ႔ ရသည္။ ကၽြန္မ၏ အလယ္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀မွာေတာ့ ရန္ကင္း၊ အထက (၁)တြင္ ငါးတန္းႏွင္႔ေျခာက္တန္း၊ စမ္းေခ်ာင္း၊အထက(၂) တြင္ ခုႏွစ္တန္းႏွင္႔ ရွစ္တန္း ပညာသင္ခြင္႔ ရခဲ႔ၿပီး ေက်းဇူးရွင္ဆရာမမ်ား လည္း မ်ားစြာရွိခဲ႔ပါသည္။ ဒီအထဲမွာ အမွတ္ရဆံုး အိပ္မက္ေဟာင္းတခ်ိဳ႕က ရင္ထဲမွာ ဖ်တ္ခနဲေရာက္လာခဲ႔သည္။ အ.ထ.က(၁) ရန္ကင္းမွ ဆရာမ ေဒၚခင္ျမသီ၊ ေဒၚသႏၱာလင္း၊ ေဒၚမာလာစန္းႏွင္႔ စမ္းေခ်ာင္း(၂)မွာ ေဒၚနီလာ၀င္းေအာင္၊ ေဒၚျမင္႔ျမင္႔ႏွင္႔ ေဒၚလွျမတ္သီတာ တို႔၏ ပံုရိပ္လႊာမ်ားကို ယေန႔အထိအမွတ္ရဆဲျဖစ္သည္။ ဆရာမေဒၚခင္ျမသီမွာ အဂၤလိပ္စာသင္ၿပီး ပဥၥမတန္း အတန္းပိုင္ ဆရာမလည္း ျဖစ္သည္။ ဆရာမ၏ ပံုစံမွာ ပစ္တိုင္းေထာင္အရုပ္ေလးကို မ်က္မွန္တပ္ ေပးထား ပံုႏွင္႔တူလွသည္။ ကၽြန္မက ဆရာမ စားပြဲႏွင္႔ထိကပ္ထားေသာ အေရွ႕ဆံုးက်ခံုတန္း တြင္အၿမဲထိုင္ျခင္းေၾကာင္႔ စာသင္ခန္းထဲ ဆရာမ ၀င္လာတိုင္း  ေျပး၍ ျခင္းေတာင္းႀကိဳ၊ ပန္းဆက္ လုပ္ရတာ မေမာႏိုင္ပဲ ေပ်ာ္ခဲ့ရသည္။ ထို႔ျပင္ ထိုေက်ာင္းကို ေရာက္မွ ဆရာမေတြက အရင္ ေက်ာင္းလို မဟုတ္ပဲ သူ႕တို႕ကိုယ္သူတို႕ တီခ်ယ္ဟု ရည္ညႊန္းေျပာသျဖင္႔ ကၽြန္မလည္း တီခ်ယ္ဟု ေခၚတတ္ ေျပာတတ္လာသည္။
                   ဆရာမ ေဒၚခင္ျမသီႏွင္႔ ပထမဆံုးေတြ႕သည္႔ေန႔တြင္ ေအမွ ဇက္အထိ အဂၤလိ္ပ္အကၡရာ ကို အႀကီး ေရာ အေသးပါ ျပန္ေရးခိုင္းၿပီး အေရးအသား မွန္မမွန္ကို စစ္ေဆးျပင္ဆင္ေပးခဲ႔သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ႔ အဂၤလိပ္ မီးနင္းမ်ား၊ ကြန္ပရီဟန္းရွင္း ႏွင္႔ အက္ေဆး၊ လက္တာ အေရးအသားမ်ားကိုသင္ၾကားေပးခဲ႔ရံုမက သင္ခန္းစာ တစ္ခုၿပီး တိုင္း သူေမးသမွ်ကို ကၽြန္မတို႔ တပည္႔ တစ္ဦးခ်င္းက ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚတြင္ အေျဖမွန္ကို ထြက္ေရးျပရသည္။ အေျဖမွန္ေရးႏိုင္သူက မေရးႏိုင္သူကို ဆရာမ၏ သစ္ သား ေပတံတိုေလး ျဖင္႔ လက္ဖ၀ါးကို ရိုက္ရသည္။ အဂၤလိ္ပ္စာ က်က္မွတ္ရသည္ကို ႏွစ္သက္သည္႔ ကၽြန္မတြက္ေတာ႔ ေပ်ာ္စရာ ပင္။                                          
ဆရာမ ေဒၚသႏၱာလင္းကေတာ့ ဆဌမတန္းပထ၀ီဆရာမျဖစ္ၿပီး၊  ကၽြန္မကိုျမင္သည္ႏွင္႔ ေရစက္ေၾကာင့္ ခ်စ္ခင္ ခဲ႔ပံု ေပၚ သည္။ တစ္ေယာက္ေယာက္က အပ္ေပးထားတာ မဟုတ္ပဲ ကၽြန္မပညာေရးအေျခအေနကို အၿမဳဲဂရုစိုက္ ေမးျမန္း တတ္သျဖင္႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကပင္ နင္႔အမ်ိဴးလားဟုေမးတာကို မွတ္မိေနေသးသည္။ က်န္ဆရာမေတြ အားလံုးထဲမွာ ထိုစဥ္က သခ်ာၤႏွစ္ဆရာမ ေဒၚမာလာစန္းမွာ စာမရလွ်င္ မ်က္ႏွာတင္းတင္းျဖင့္ ႀကိမ္လံုးကို္င္ ဆံုးမတတ္သည့္အတြက္ ကၽြန္မတို႔အားလံုး ေၾကာက္ရြံ႕ၾကရ သည္။ တစ္ေန႔ ရွစ္ခ်ိန္ရွိသည္႔ စာသင္ခ်ိန္ အခ်ိန္ဇယားတြင္ သူ႕အခ်ိန္ေရာက္တိုင္း ရင္ခုန္သံျမန္ရသည္။ ႏွလံုးတုန္ရသည္။ ခံုတန္း ၏ ေထာင္႕စြန္းတြင္ ထိုင္တတ္သူမ်ားအဖို႔ သူစာေမးဖို႔ အာရံု ရလြယ္္သူမ်ားဟု ကၽြန္မတို႔ ယံုၾကည္ၾက၍ သူ႕အခ်ိန္ဆိုလွ်င္ ဘယ္သူမွ ခံုတန္း၏ အစြန္ဆံုးမွာ မထိုင္ခ်င္ၾက။ တိုစဥ္က ကိုယ္၀န္ႀကီးႏွင္႔ ျဖစ္ၿပီး မ်က္ႏွာထားမွာလည္း တင္းမာ၍ ကၽြန္မတို႔ ဆဌမတန္း အတန္းသူ၊ အတန္းသားမ်ားအားလံုး သူ႕ကို အတန္းပိုင္ဆရာမ ေဒၚသီသီစန္းထက္ ပိုေၾကာက္ရြံ႕ၾကသည္္။ ဒါေၾကာင္႔ သူ႕သခ်ာၤပုစၧာ မ်ားႏွင္႔ သီအိုရီမ်ားကို တြ႔က္ခ်က္ က်က္မွတ္ရလြန္း၍ ကၽြန္မအဖို႔ေတာ႔ အလြတ္နီးပါးပင္ မွတ္မိလ်က္ရွိသည္။ သည့္ေနာက္ သူမီးဖြားဖို႔ ေဆးခြင္႔ ႏွင္႔ ခြင္႔သံုးလယူရာ ကၽြန္မတို႔အားလံုးတြက္ အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုးႏွင္႔ စိတ္အခ်မ္းသာဆံုး  အခ်ိန္ေတြျဖစ္ခဲ့သည္။ အစားလာ သင္ေပးသည္႔ ဆရာမမွာ သူ႕ေလာက္ ဆူပူတာမ်ိဳးမရွိေသာေၾကာင္႔ ကၽြန္မတို႔အားလံုးမွာ ကေလး သဘာ၀အတိုင္း ဆရာမ ေဒၚမာလာစန္း  ျပန္လာမွာကို စိုးရြ႔ံေနၾကသည္။                  
              ဒီလိုႏွင္႔ တစ္ေန႔ မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းခါနီးတြင္ ကၽြန္မတို႔ေတြ ထိုင္သည္႔ ခံုႏွင္႔ ကပ္လ်က္ ျပတင္းေပါက္ ေဘာင္ ေပၚ္သို႔ ခပ္ေခ်ာေခ်ာ ဆရာမတစ္ေယာက္ ေမးေထာက္ရင္း အခန္ထဲသို႔ လွမ္း အကဲခတ္ၾကည္႔ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။  ျပတင္းေပါက္ႏွင္႔ကပ္လ်က္ ထိုင္ေသာ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း ဂ်ဴးဂ်ဴးခင္ကို ထိုဆရာမက ..
                      “ သမီးတို႔ အခန္းမွာ အခုသခ်ာၤသင္တဲ႔ ဆရာမေတြက ဘယ္သူေတြလဲ” ဟု ေမးေတာ့
                      “ သခ်ာၤတစ္က တီခ်ယ္္ေဒၚ္ယမင္း၊ သခ်ာၤႏွစ္က တီခ်ယ္ ေဒၚ္ေ၀ေ၀ခင္ ”
                      “ ေၾသာ္ အရင္ကလည္း သမီးတို႔ အခန္းမွာ သူတို႔ပဲလား ၊ဟုတ္လား”
                      “ ဟုတ္ဘူး။ သခ်ာၤတစ္ကေတာ႔ ဟုတ္တယ္။ သခ်ာၤႏွစ္ဆရာမက ဗိုက္ႀကီးေနတဲ႔ အရပ္ရွည္ရွည္ ဆရာမ။ သမီးတို႔ကို အၿမဲဆူတတ္တယ္။ အခု သူခြင္႔ယူသြားလို႔ တီခ်ယ္ ေဒၚေ၀ေ၀ခင္က အစား၀င္ေပးတာ။ ”
                    သူ႕စကားကို ၾကားေတာ႔ အနည္းငယ္အံ႔ၾသရာက ဆရာမမ်က္ႏွာမွာ တျဖည္းျဖည္းၿပံဳးသြားသည္။ ကၽြန္မ ကိုယ္ႏိႈက္ လည္း ဆရာမကို ျမင္ဖူးသလိုလိုိေငးၾကည္႔ေနရင္းမွ လက္သူၾကြယ္မွ ေျမြပံုလက္စြပ္ကေလးကို ေတြ႕လိုက္ရ၍ ခ်က္ခ်င္း မွတ္မိသြားၿပီး ဂ်ဴးဂ်ဴးဘက္လွည္႕ကာ
                     “ ဟဲ႔ ဂ်ဴးဂ်ဴး နင္ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ ၊ အဲ႔ဒါ တီခ်ယ္ ေဒၚမာလာစန္းေလ၊ မမွတ္မိဖူးလား ”
                  ဂ်ဴးဂ်ဴးမ်က္လံုးမ်ား၀ိုင္းစက္သြားသည္။ သူမမွတ္ခ်င္လည္း မမွတ္မိခ်င္စရာပင္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း သိပ္မမွတ္မိ ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ တစ္သားေမြးတစ္ေသြးလွ ဆိုသည္႔စကားကို  ဆရာမက သက္ေသျပသလို ျဖစ္ေနသည္။ ဆရာမက အတန္း ျပန္၀င္ၿပီး ဆရာမေဒၚသီသီစန္း ႏွင္႔အတူ မိတ္ဆက္ေတာ႔ တစ္ခန္းလံုး အံ႔ၾသေနၾကသည္။ ဆရာမမွာ အရင္လို မခ်ယ္မသ မ်က္ႏွာႏွင္႔ ပခံုးေလာက္ ဆံပင္ကိုျဖန္႔ခ်ထားျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ ၊တစ္ပတ္လ်ိဳဆံထံုးတြင္ ပန္းေရာင္ ေရေမြး ႏွင္းဆီ ေလးပန္လ်က္ ဆံၿမိတ္ေလးခ်ကာ ၊ ၾကက္ေသြးေရာင္ႏွဳတ္ခမ္းရဲရဲေလးႏွင္႔ လွခ်င္တိုင္းလွေနသည္။ ကိုယ္႔ကို သင္တဲ႔ ဆရာမကုိ မမွတ္မိရေကာင္း လားဆိုၿပီး ဆရာမေဒၚသီသီစန္းက ဂ်ဴးဂ်ဴးေခါင္းကို ေခါက္သည္ကို ဆရာမ ေဒၚမာလာစန္းက ရယ္ေမာကာ ျပာျပာသလဲ တား ပါသည္။ ဆရာမ စာျပန္သင္သည္႔ ေန႔ရက္ေတြတိုင္း ဂ်ဴးဂ်ဳးခင္ႏွင္႔ အတူ ဆရာမကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဖို႔ အျပစ္ရွိသလို အားနာမိ ေသာ္လည္း ၊ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုတိုင္း ဆရာမက ဦးစြာၿပံဳးျပ ႏွဳတ္ဆက္တတ္စၿမဲမို႔ ဂ်ဴးဂ်ဴးကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဆရာမႏွင္႔ခင္မင္ခဲ႔ရ သည္။
                  စမ္းေခ်ာင္း(၂)ကိုေရာက္ေတာ့  သတၱမတန္းအတန္းပိုင္ ေဒၚနီလာ၀င္းေအာင္က  အဂၤလိပ္စာ အသံထြက္ ေရာ သင္ၾကားမႈပါ ေကာင္းသလို၊ အဌမတန္း အတန္းပိုင္ ေဒၚျမင္႔ျမင္႔၏ ျမန္မာစာ အသင္ေကာင္းမူေၾကာင္႔ ကၽြန္မ ယခုကဲ႔သို႔ ၀တၳဴမ်ား ေရးႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္ ဆိုလွ်င္ မမွားပါ။ ေနာက္ထပ္ ေဒၚၿမင္႔ၿမင္႔စန္းကေတာ႔ သမိုင္းအသင္အျပ ေကာင္းလွၿပီး လူသားတို႔ ျဖတ္သန္းသည္႔ ေခတ္မ်ားကို ကၽြန္မတို႔ ရာဇ၀င္ဇတ္ကားမ်ား ၾကည္႔ရသလို ျမင္ႏိုင္ခဲ႔သည္။ အဌမတန္းသိပၼံျပဆရာမ ေဒၚလွျမတ္သီတာကေတာ႔ ကၽြန္မတစ္ဦးတည္းသာ မဟုတ္ ေက်ာင္းသူမ်ားအားလံးု၏ ခ်စ္ခင္မူကိုရရွိသူျဖစ္သည္။ နာမည္ေလးနဲ႔ လိုက္ေအာင္ အသားျဖဴျဖဴ မ်က္လံုးျပဴးျပဴးေလးနဲ႔ ခ်စ္စရာ ေကာင္းေသာ ဆရာမက စာကိုအတန္းထဲ မွာပင္ တစ္ခါတည္း အလြတ္ရ ေအာင္ က်က္မွတ္ေပးၿပီး ၊ ပံုႏွိပ္ထဲမွ စာပိုဒ္မ်ားကို မွတ္မိေအာင္ မွတ္စုထုတ္ေပးတာေၾကာင္႔ ၊ စာေတြ အားလံုး မွတ္မိေန ၿပီးသား ျဖစ္ေနသည္။ ဒါေၾကာင္႔ သိပၼံအခ်ိန္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္မတို႔အားလံုး တက္ၾကြၾကသည္။ ဆရာမက ေျပျပစ္ေသာခႏၵကိုယ္ႏွင္႔  ၀င္း၀ါေသာ အသားအရည္ကို ပိုင္ဆိုင္သူမို႔ (ထိုစဥ္က) ဘာေၾကာင္႔ အပ်ိဳႀကီး လုပ္ေနသည္ ဆိုသည္႔ ကိစၥကိုလည္း ကၽြန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အခ်ိန္အား၍ ဆရာမေတြအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္လွ်င္ ေဆြးေႏြးေနက် ေခါင္းစဥ္ ျဖစ္သည္။                                            
 တစ္ေန႔ေတာ႔ မိသားစုႏွင္႔ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ၾကက္ေၾကာ္ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ မုန္႔၀င္စားေနစဥ္ ဆရာမေဒၚလွျမတ္သီတာကို `ဧည္႔သည္´ တစ္ေယာက္ႏွင္႔ တြဲလ်က္ မုန္႔စား ေန သည္ကို ေတြ႕ေသာ္လည္း ကၽြန္မ ႏွဳတ္မဆက္ရဲ၍ မေခၚျဖစ္ခဲ႔ပါ။ ေနာက္ေန႔ ေကာ္ရစ္တာတြင္ ေလွ်ာက္ရင္း  ဆရာမ ႏွင္႔ ဆံုေတာ႔
                     “သမီးမေန႔က ၾကက္ေၾကာ္ဆိုင္မွာ ဆရာမကို ေတြ႕တယ္မလား”
                     “ ဟုတ္ကဲ႔ ဆရာမ။ သမီးဆရာမကို ႏွဳတ္ဆက္မလို႔ပါပဲ။ အားနာလို႔ပါ။”
                    “ အားနာစရာ မလိုပါဘူး ။ သမီးရယ္ ႏွဳတ္ဆက္လိုက္ေရာေပါ႔ ´
                      ဆရာမက လိုက္လိုက္ေလ်ာေလ်ာ ေျပာသည္႔အတြက္ ကၽြန္မက ပို၍၀မ္းသာသြားမိသည္။ ထိုေန႔မွ စ၍ ကၽြန္မခ်စ္ ေသာ ဆရာမႏွင္႔လည္း ပို၍ခင္မင္ရင္းႏွီးခြင္႔ ရခဲ႔ပါသည္။ ထို႔ျပင္…
                      “ ဟဲ႔ သမီး ဘယ္အခ်ိန္ ရွိေနၿပီလဲ။ “
                      ဒါကေတာ႔ ကၽြန္မဆရာမတစ္ေယာက္မဟုတ္ပါ။
        မိုးခ်ဳပ္လွၿပီ၊ အိပ္ေတာ႔ေလဟု ဆက္ေျပာေသာ ေမေမ႔ အသံျဖစ္သည္။
                      ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္မလည္း ဆရာမမ်ား၏ ရင္ခြင္ငယ္ဘ၀ကို အလည္သြားခဲ႔သည္႔ အေတြးခရီးကို တ၀က္တျပတ္ႏွင္႔ ရပ္လိုက္ရပါသည္။ ေနာက္ႀကံဳႀကိဳက္မည္ ဆိုလွ်င္ ကၽြန္မခ်စ္ေသာ ဆရာမမ်ားကို ဆက္လြမ္းခြင္႔ ရခ်င္ပါေသးသည္။ လြမ္းစကား မ်ားတြင္ အမွားအယြင္း အမိုက္အမဲမ်ားရွိလွ်င္ ငယ္ဘ၀ႏွလံုးသားျဖင့္ ျပန္ ခံစား ေရးသားခဲ့ သည္ကို ဆရာမမ်ားက ေက်နပ္ ခြင္႔လႊတ္လိမ္႔မည္ဟု ယံုၾကည္မိပါသည္။ (နားရြက္ဆြဲ ထိုင္ထေတာ့ မခိုင္းေလာက္ပါဘူးရွင္..ေနာ္)။                        

                                                                          (ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕နယ္ မဂၢဇင္း)   

4 comments:

  1. ကူးကူးလွိဳင္December 16, 2012 at 9:29 AM

    ညီမေရ အစ္မလဲ ငယ္ငယ္က သင္ခဲ့တဲ့ ဆရာ ဆရာမေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ခုခ်ိန္ထိ မွတ္မိေနတုန္းပဲ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ေလးေတြ ျပန္လြမ္းမိသြားျပီညီမေလးေရ...

    ReplyDelete
  2. ဟုတ္တယ္အစ္မေရ၊ ေက်ာင္းသူဘ၀က အမွတ္တရေတြ လူတိုင္း ေမ႔ရခက္တယ္ေနာ္။ စာေတြ အသစ္တင္တိုင္းတကူးတက လာဖတ္ေပးလို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္မမ ။

    ReplyDelete
  3. ေက်းဇူးပါ

    ReplyDelete
  4. ရူပါကိုAugust 15, 2013 at 9:31 AM

    ေက်းဇူးတင္ပါတယ္..ဆရာမ..က်ေနာ္တို႔ျမိဳ႕နယ္အသင္းမွာ အခုလို စာေကာင္းေကာင္ေလးေတြ ေရးေပးလို႔ပါ

    ReplyDelete