Saturday, September 14, 2013

ဆံုးစမဲ႔ သံေယာဇဥ္ျမစ္ကေလး

                                               ဆံုးစမဲ႔ သံေယာဇဥ္ျမစ္ကေလး
             
                         
          
       ခင္ယြန္းၿပံဳးေနမိသည္။ ၾကားရဖန္မ်ားေသာ္လည္း ဒီစကားေတြၾကားတိုင္း ၾကည္ႏူးသည္႔စိတ္ကို ဖံုးကြယ္ မထားႏိုင္ခဲ႔။ အၿပံဳးတစ္ပြင္႔က ႏွုတ္ခမ္းထပ္မွာခိုတြဲလ်က္ရွိသည္။ ေလအ၀ွ႔တြင္ ၿခံထဲကဆိတ္ဖလူးပန္းရနံ႕ သင္းသင္းေလး လႊင္႔ပ်ံ႕လာသည္။ ေမျမတ္က ေရေႏြးတစ္ခြက္ေသာက္ရင္း သူ႕စကားကိုဆက္သည္။
      “အဲ႔ဒါ နင္ သိတယ္မဟုတ္လား ခင္ယြန္း”
      “ငါက ဘာကိုသိရမွာလဲ”
      ခင္ယြန္း ေမျမတ္ကို တမင္ ဘုေတာေတာလုိက္သည္။
      “အံမယ္၊ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနျပန္ၿပီ။ ေက်ာ္ေမာင္ နင္႔ကိုစိတ္၀င္စားေနတဲ႔ အေၾကာင္းေလ”
      “ဟုတ္ပ၊ နင္႔ကို ၾကည္႔တဲ႔ သူ႕မ်က္လံုးေတြမရိုးဘူးဆိုတာ လူတိုင္းသိပါတယ္ေနာ္။ ဘာလဲ နင္က ေတာ့ မသိပါဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တာလား”
      ငု၀ါကပါ ခင္ယြန္းမ်က္ႏွာကို ေစ႔ေစ႔ၾကည္႔ရင္းဆိုျပန္သည္။
      “ငါတို႔ကေလ ဘယ္သူကစလွုပ္မလဲလို႔ ေစာင္႔ၾကည္႔ေနတာ၊ အခု ျမင္းကလည္းမလွူပ္၊ ခံုကလည္းမလွူပ္ ေတာ႔ ငါတို႔ေတြပဲ လွူပ္ေအာင္၀ိုင္းလုပ္ရမလားလို႔”
      လဲ႔လဲ႔ကပါ အရႊန္းေဖာက္ရင္း ခင္ယြန္းကို အကဲခတ္လာေတာ႔၊ခင္ယြန္း မေနတတ္ေတာ႔ၿပီ။
       “ကဲ မိန္းမေတြ၊ ညည္းတို႔ စိတ္ထင္တိုင္းေလွ်ာက္ေျပာေနေတာ႔မွာလား ၊ ညဥ္႔နက္လွၿပီေနာ္။ ျပန္ၾက ေတာ႔”
       “ျပန္မွာပါ။ မျပန္ခင္ သိခ်င္တာေလးရွိေသးတယ္။ ဟိုတေလာက သာဒိန္ နင္႔ကိုရည္းစား စကားေျပာ ေတာ႔ နင္က ငါ႔မွာခ်စ္ရမဲ႔သူရွိတယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္ဆို၊ အဲ႔ဒါ ဘယ္သူလဲ ဆိုတာငါတို႔ကို ခုေျပာျပပါလား”
      ေမျမတ္က  ၿပံဳးစစႏွင္႔ အေမးအျမန္းထူေနေနစဥ္ လဲ႔လဲ႔က ၀င္ၿပီး
     “ဟဲ႔ အဲ႔ဒီတုန္းကေလ ေက်ာ္ေမာင္ကဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ သာဒိန္ကို သြားခ်ဲတာေနာ္။ ငါတို႔ၾကားလိုက္ပါ ေသးတယ္။ ခင္ယြန္းကို မေႏွာင္႔ယွက္ဖို႔ သြားေျပာတာတဲ႔။ နင္ အဲ႔ဒီတုန္းက ဘယ္လိုခံစားရလဲခင္ယြန္း၊ ေက်ာ္ေမာင္႔ကို ေဒါသထြက္လား၊ ဒါမွမဟုတ္ ေက်းဇူးတင္လား”
     ခင္ယြန္း သူ႕တို႔ကိုအေျဖမေပးပဲ ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွ အတင္းေမာင္းထုတ္ပစ္သည္။
     “ကဲ မိုးခ်ဳပ္ေနၿပီ၊ ျပန္ပါေတာ႔ ဆိုေနမွပဲ။ နင္တုိ႔ေတြ ေနာက္တစ္ခါ အဲ႔ဒီအေၾကာင္းကိုပဲ လာလာေျပာဦး မယ္ဆိုရင္ ငါ႔ အိမ္လာမလည္နဲ႕ေတာ႔။ ငါဧည္႔ခံမွာ မဟုတ္ဘူး”
     တမင္ဟန္လုပ္ၿပီးေျပာသည္႔ စကားကိုသူငယ္ခ်င္းမ်ားက သေဘာေပါက္ဟန္ ရယ္ေမာေနာက္ေျပာင္ရင္း ႏွုတ္ဆက္ထြက္သြားသည္။ သူတို႔ျပန္သြားမွ လက္ဖက္ပန္းကန္၊ ေရေႏြးပန္ကန္မ်ားသိမ္းၿပီး အိပ္ရာ၀င္ရသည္။ အိပ္ရာထဲအေရာက္ေျခေထာင္အမိုးကိုလွမ္းေမာ႔ၾကည္႔ေတာ႔ ျဗဳန္းကနဲ ေက်ာ္ေမာင္႔ မ်က္ႏွာၾကီးေပၚလာသည္။ မ်က္လံုးအတင္းဇြတ္မွိတ္လိုက္ေသာ္လည္း တလက္လက္ေတာက္ပေနေသာ ညိဳ႕ရီႏြဲ႕ အနက္ေရာင္မ်က္၀န္းတစ္စံု ကို မ်က္စိထဲ ေဖ်ာက္လို႔မရ။  မ်က္လံုးမ်ားသည္ ႏွလံုးသား၏ ျပတင္းေပါက္ ၊ စိတ္၏ ထြက္ေပါက္ဟု ဆိုၾကသည္။ ေက်ာ္ေမာင္ဖြင္႔မေျပာရေသးေသာ္လည္း မ်က္၀န္းမွတဆင္႔ သူ႔ရင္ထဲ ေမတၲာအစိုင္အခဲကို ခင္ယြန္း လွမ္းေတြ႕ ေန ေနရၿပီပဲ။ ဒါဆို ေက်ာ္ေမာင္သည္လည္း ခင္ယြန္းမ်က္၀န္းေတြမွတဆင္႔ ခ်စ္စကားသံ တိုးလ်လ် ကိုၾကားသိေန ရၿပီလား။ အို... ။ ရွက္စိတ္ေၾကာင္႔ ခင္ယြန္းအိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ပဲ အိပ္ရာထဲ ဟိုလွိမ္႔၊ ဒီလွိမ္႔ လွိမ္႔ ေနမိသည္”
      ေက်ာ္ေမာင္ဆိုသည္မွာ ခင္ယြန္းႏွင္႔ လံုးလံုးမနီးစပ္ေသာ သူစိမ္းမဟုတ္။ ငယ္သူငယ္ခ်င္း၊ ေက်ာင္းေန ဖက္၊ ႕ကစားေဖာ္ ၊ ရန္ျဖစ္ေဖာ္။ ေက်ာ္ေမာင္႔အေဖဆံုးေတာ႔ ေက်ာ္ေမာင္ရွစ္တန္း ေက်ာင္းသားအရြယ္ ။ ဒါေပမဲ႔ အေမမုဆိုးမႀကီးက ေက်ာင္ေမာင္႔ကို ပင္ပင္ပန္းပန္း ရွာေဖြၿပီး ေက်ာင္းဆက္ထားရွာသည္။ ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ေစ ခ်င္ သည္႔ အေမ႔ဆႏၵကို ျဖည္႔ဆည္းခ်င္ေသာ္လည္း ေက်ာင္းစာထဲ ေက်ာ္ေမာင္ စိတ္၀င္စားမူေလ်ာ႔ပါးခဲ႔ေလၿပီ။ ဆယ္တန္းေရာက္ေသာႏွစ္တြင္ အေမ႔ကိုေတာင္းပန္ၿပီး ေက်ာင္းထြက္ကာ သူလယ္ထဲဆင္းသည္။ ေက်ာ္ေမာင္တို႔ အိမ္၏အေနာက္ဘက္ ၿခံက်ယ္ႀကီးထဲ ရာသီသီးႏွံမ်ိဳးစံုစိုက္ပ်ိဳး၍ ေဆာင္းဦးက်ခ်ိန္တြင္ ၿမိဳ႕ေပၚေစ်းသို႔ တက္ေရာင္း ေလ႔ရွိသည္။ ရိုးရိုးသားသား သူရွာရသမွ်ပိုက္ဆံေတြအားလံုးကို အေမကိုအပ္ၿပီး အိမ္မွာအတူလာေနေသာ အေဒၚ အပ်ိဳႀကီး ႏွစ္ေယာက္ကို လုပ္ေကႊၽးေနေသာ ေက်ာ္ေမာင္သည္ ခင္ယြန္းသိပ္ခ်စ္ရေသာသူပင္ ျဖစ္သည္။  ခင္ယြန္း ကေတာ႔ ငယ္ငယ္တည္းက ေက်ာ္ေမာင္႔ေလာက္ စာမေတာ္သူမို႔ခင္ယြန္းေအာက္ အငယ္ႏွစ္ေယာက္ကို ငဲ႔ၿပီး အလယ္တန္းအဆင္႔ႏွင္႔ပင္ေက်ာင္းထြက္ခဲ႔ရသည္။ ထို႔ေနာက္ အိမ္ဆိုင္ေလးဖြင္႔ၿပီး အေမႏွင္႔အတူ ကုန္ေျခာက္ ကေလးမ်ားေရာင္းကာ မိသားစုထမင္းအိုးအတြက္ တေထာင္႔တစ္ေနရာက စီးပြားရွာေနေသာ ခင္ယြန္းအေပၚ မ်က္စိက်ေသာ ရြာကာလသားမ်ား မ်ားလွသည္။ ထိုထဲတြင္ ေက်ာ္ေမာင္ တစ္ေယာက္လည္း အပါအ၀င္ျဖစ္သည္။ ဒါကိုခင္ယြန္းရိပ္မိေသာ္လည္း မသိက်ိဳးကြၽံျပဳကာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လို သူ႕အေပၚ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးဆက္ဆံမိ သည္။ သူ႕အေပၚ ရိုးသားပြင္႔လင္းစြာ ဆက္ဆံေသာ္လည္း သူႏွင္႔ေတြ႕တိုင္း တထိတ္ထိတ္ခုန္ေနေသာ ရင္ခုန္သံ ကိုေတာ႔ ခင္ယြန္း မညာႏိုင္ခဲ႔။ အထူးသျဖင္႔ အေမႏွင္႔အတူ မနက္ပိုင္းဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ ဆြမ္းခ်ိဳင္႔ပို႔တိုင္း ေက်ာင္ေမာင္တို႔ အိမ္ေရွ႕ျဖတ္ခ်ိန္တြင္ ဆူညံေနတတ္ေသာ ရင္ခုန္သံကို ခင္ယြန္းအတိုင္းသား ၾကားရေလ႔ရွိသည္။
           “ေဒၚေလး ဆြမ္းခ်ိဳင္႔ပို႔ၿပီလား။ ဒီမွာေကာက္ညွင္းေပါင္းေလး ဆရာေတာ္႔အတြက္ လူႀကံဳေပးဦး မယ္”
           “ဟဲ႔ မေလးရင္က ဆြမ္းမပို႔ဘူးလား”
           “အေမက ဒီေန႕ ေန႕ဆြမ္းမွပဲပို႔ေတာ႔မယ္တဲ႔။ အိပ္ယာထေနာက္က်သြားလို႔”
           “ေၾသာ္ ေအး၊ ညေနက် တို႔အိမ္ဘက္ေရာက္ရင္ ၀င္ခဲ႔ပါဦးလို႔”
           “ဟုတ္ကဲ႔။ အေမလည္း ေဒၚေလးနဲ႔ မေတြ႕တာ ၾကာလို႔  ေျပာေနတယ္”
           ေက်ာ္ေမာင္က အေမ႔ကိုစကားေျပာရင္း မ်က္၀န္းေတြကေတာ႔ ခင္ယြန္းရွိရာသို႔ တရစ္၀ဲ၀ဲ ေရာက္လာသည္။ ခင္ယြန္းပါးမွ သစ္ရြက္ပံုသနပ္ခါး ပါးကြက္ေလးကို လွမ္းၾကည္႔ရင္း
         “ခင္ယြန္း နင္႔ ဒီေန႕ ျမစ္ဆိပ္မွာေရသြားမခပ္နဲ႕ဦးေနာ္။ ညတုန္းကမိုးရြာထားလို႔ ေရတက္ေနတယ္တဲ႔”
          “ေရက အဲ႔ေလာက္လည္း မတက္ပါဘူး ငါသိပါတယ္။ ေမျမတ္တုိ႔လည္း ပါတာပဲဟာ”
           “ေမျမတ္တို႔ ပါ ပါ မပါပါဟာ၊ ဟိုမွာေသာင္ျပင္တစ္ခုလံုးရြံ႕လံုးလံုးျဖစ္ေနတာ နင္မေတြ႕ဘူး လား။ နင္ေခ်ာ္လဲဦးမွာစိုးလို႔ေျပာေနတာ။ ၿပီးေတာ႔ ေရေတြကလည္းတစက္ ၾကည္တာမဟုတ္ဘူး။ ငါၿခံထဲက တြင္းကေနပဲ ေရဆြဲလာေပးမယ္။  ငါလည္း ဒီေန႕ေတာ႔လယ္ထဲဆင္းျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေန႕လည္ပိုင္း ေလာက္ နင္႔အိမ္ကုိ လာခဲ႔မယ္”
           ခင္ယြန္းေရခ်ိဳးရန္အတြက္ သူရန္ဆြဲေပးမည္ကို မသိက်ိဳးကြၽံျပဳရင္း စကားမျပန္ပဲ မ်က္ေစာင္းထိုး လိုက္သည္။
          “ ငေမာင္ေရဆြဲေပးမယ္ဆိုလည္း ဒီေန႕တစ္ရက္ေတာ႔ ျမစ္ဆိပ္ မဆင္းပါနဲ႕ေတာ႔ သမီးရယ္”
           အေမ႔စကားကို ခင္ယြန္းဘာမွေစာဒက မတတ္ေတာ႔သည္႔ဟန္ ႏွုတ္ဆိတ္ေနမိသည္။ တစ္ပတ္ တစ္ခါေလာက္ ခင္ယြန္းတို႔အိမ္မွာ သူေရဆြဲရင္း၊ ထင္းခြဲရင္း လူပ်ိဳလွည္႔ေနသည္႔ အေၾကာင္းကို အေမတို႔၊ အေဖတို႔မ်ား မသိႏိုင္ေလ်ာ႔သလား ခင္ယြန္းစဥ္းစားမိသည္။ အေဖဆိုရင္လည္း ဘာထူးလဲ။ သူေရာက္လာေသာ ေန႕ဆိုလွ်င္ ၿခံထဲရွိသမွ် အပင္မ်ားရွင္းလင္းသုတ္သင္ခိုင္းေတာ႔သည္။ တခါတရံလည္း ၿခံစည္ရိုးျပင္သည္။ ၿခံေထာင္႔က လြတ္ေနေသာ ေနရာတြင္ သရက္ပင္ေပါက္၊ သေဘၤာပင္ေပါက္ေလး မ်ားစိုက္မည္။ တစ္ဖက္ၿခံ ထဲသို႔ ကိုင္းညႊတ္က်ေနသာ အပင္မ်ားကို ခုတ္ထြင္ ရွင္းလင္းခိုင္းမည္။ ခင္ယြန္း ညီမေလးကလည္း သူေရာက္လာလွ်င္ သရက္သီးခူးဖို႔၊ အုန္းသီးခြဲဖို႔ အလုပ္ရွုပ္ဦးမည္။ မူလတန္းေက်ာင္းသား အငယ္ဆံုးေလးက ေက်ာ္ေမာင္ေရာက္ လာလွ်င္ သူ႕သူငယ္ခ်င္းကစားေဖာ္မ်ားကို အိမ္သို႔ေခၚၿပီး ရြ႔ံ႕ရုပ္၊ခ်ိဳးရုပ္ေလးမ်ား အတင္းပူဆာ လုပ္ခိုင္းတတ္ သည္။ ခင္ယြန္းတို႔ တစ္မိသားစုလံုးႏွင္႔ ရင္းႏွီးလြန္းလို႔မ်ား ေက်ာ္ေမာင္က ခင္ယြန္းကို အပိုင္ တြက္ၿပီး ခ်စ္စကား၊ ႀကိဳက္စကား မေျပာတာလားဟု တခါတရံ ေတြးေတာမိသည္။ သူ႕ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ကို လ်စ္လ်ဴရူၿပီး မိဘမ်ားကေနတဆင္႔ နားေဖာက္ လိုက္ရင္ မခက္ပါလား။ သည္လိုသာဆိုရင္ အႏွစ္ႏွစ္ အလလ ေမွ်ာ္လင္႔မိေသာ ငယ္ခ်စ္ဦး၏ ခ်စ္စကားသည္ ခင္ယြန္း၏စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြထဲ၌ သာ တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားေပေတာ႔မည္။
                                   +++ 

                 ရြာမ်က္ႏွာဖံုး ဦးဖိုးထက္၏ အလွဴသည္ ရြာလယ္ပိုင္းတြင္ မ႑ာပ္ႀကီးထိုးကာ ၿခိမ္႔ၿခိမ္႔သဲ က်င္းပသည္။ သီးစံုခ်ဥ္ဟင္း၊ ငါးေျခာက္ေထာင္းေၾကာ္၊ ၀က္သားဟင္း၊ ငရုတ္သီးေၾကာ္တို႔ႏွင္႔ မီးခိုးတိတ္ ေကြၽး သည္႔မို႕ ၾကက္ပ်ံမက် စည္ကားလြန္းလွသည္။ ခင္ယြန္းတို႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုး တက္ညီလက္ညီ ၀ိုင္းကူၾက ရင္း အသံခ်ဲ႕စက္မွ လႊင္႔ပ်ံလာေသာသီခ်င္းသံ၊ ဟင္းပြဲလိုက္သံ၊ စကားေျပာသံမ်ားႏွင္႔ မ႑ာပ္တစ္ခုလံုး ဆူညံ ေနေတာ႔သည္။ ဟင္းပန္းကန္ေတြခ်ရင္း ခင္ယြန္း တစ္ေယာက္ ေက်ာ္ေမာင္ရွိရာဘက္သို႔ တစ္ခ်က္ လွမ္းၾကည္႔ လိုက္မိသည္။ ဟင္းရည္ခ်ိဳင္႔ကိုကိုင္ဆြဲၿပီး စားပြဲ၀ိုင္းေတြရွိသို႕ လူးလာေခါက္တုံ႔ သြားကာ ဟင္းရည္ အကူ လိုက္ေန ေသာ ေက်ာ္ေမာင္႔ကိုေတြ႕ရသည္။
          သဘာ၀ကို ပံုထင္ျပကာ ထိကရုန္းေလးမ်ားလို xxxx လူေတြ႕ရင္မူကာႏြဲ႕ကာ ယိမ္းတဲ႔ခင္ပ်ိဳ ခင္႔ကို xxxxခ်စ္ႀကိဳးေတြ သြယ္ကာ ရစ္ကာ ေမတၲာစစ္နဲ႕ဆို xxxx ေရွာင္ခ်င္သလို ရွားခ်င္သလို ထထထ မစိမ္းပင္ႀကီးရယ္ မူကပို
        အလွဴမ႑ာပ္ေပၚမွ ထြက္ေပၚလာေသာ  ရုန္းေတာ္၊လႊတ္ေတာ္ သီခ်င္းကို ခင္ယြန္းခပ္တုိးတိုးလိုက္ ညည္းမိသည္။ စားၿပီး ဟင္းပန္းကန္ေတြ သိမ္းလာေသာ ခင္ယြန္းကို လဲ႔လဲ႔က ပန္းကန္ေတြ ေရသန္႕ျပန္ေဆးေန ရာက ၿပံဳးလ်က္
         “ဟဲ႔ မေန႕ကနင္ဗီဒီယိုေခြငွားၿပီးျပန္သြားေတာ႔ လမ္းမွာေက်ာ္ေမာင္နဲ႕ ေတြ႕တယ္မဟုတ္လား။ က်ဳပ္တို႔ ေတြ တမင္တကာ ေနာက္ခ်န္ၿပီး ေနခဲ႔တာေနာ္။ ရွင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘာေတြေျပာၾကေသးလဲ”
       “ဘာေျပာရမွာလဲ။ ညည္းတို႔ေတြေနာ္ ဟြန္း မေျပာခ်င္လို႔ၾကည္႔ေနတာ။ ကိုယ္႔သူငယ္ခ်င္းဆိုၿပီး ေစာင့္ေရွာက္မယ္ မရွိဘူး”
       ခင္ယြန္း ဟန္လုပ္ေျပာရင္း မ်က္ေစာင္းခ်ိတ္လိုက္သည္။ လဲ႔လဲ႔ဆီက ဘာစကားမွ မၾကားရေသး ခင္ ၊အခ်ိဳပြဲ၀ိုင္း မွ လွမ္းေခၚ၍ ေဆးလက္စ ပန္းကန္ေတြခ်ၿပီးလဲ႔လဲ႔ အေျပးကေလး ထြက္သြားသည္။ ေကာင္းတယ္။ မဟုတ္ရင္နားၿငီးေနဦးမယ္။ ခင္ယြန္းတစ္ေယာက္တည္း ႀကိတ္ေတြးကာ လဲ့လဲ့ေနရာကို၀င္ယူရင္း ၿပံဳးလိုက္သည္။
      “ပန္းကန္ေတြပံုေနပါလား ခင္ယြန္း။ ငါကူေဆးေပးမယ္ေနာ္”
      ရုတ္တရက္ အသံလာရာသို႔ ေမာ႔ၾကည္႔လိုက္တာ႔ မေမွ်ာ္လင္႔ပဲ ေက်ာ္ေမာင္ကိုေတြ႕ရသည္။ ဟိုဟိုဒီဒီ အကဲခတ္ၾကည္႔ေတာ႔ လူေတြအားလံုး ကိုယ္႔အလုပ္ႏွင္႔ကိုယ္ရွုပ္ေနသည္မို႔ ခင္ယြန္းတို႔ဆီဘယ္သူမွ အာရံုမ ေရာက္ၾက။  သူကခင္ယြန္းနံေဘးနား ကပ္ထိုင္ရင္း ပန္ကန္းကူေဆးဖို႔ သူ႕အကၤ်ီလက္ကိုေခါက္တင္လိုက္သည္။
      “အလွဴကတအားစည္တယ္ေနာ္။ နင္စားၿပီးၿပီလား”
      “ဟင္႔အင္းမစားရေသးဘူး၊ အားလံုးၿပီးမွ အတူစားၾကတာေပါ႔”
      ခင္ယြန္းအနားသို႔ သူတုိးကပ္ထုိင္လိုက္ေသာ အခါ သူ႕ဆီမွအသက္ရူသံေငြ႕ေငြ႕ကခင္ယြန္းပါးသို႔ လာဟပ္ သည္။ ခင္ယြန္းရင္ခုန္သြားမိသည္။ အၾကမ္းေဆးထားေသာ ပန္းကန္မ်ားကို သူဆပ္ျပာရည္ေဆးၿပီး၊  အေခ်ာျပန္ ေဆးဖို႔ ခင္ယြန္းကို ေပးခ်ိန္တြင္ စကားစသည္။
      “မေန႕က ငွားတဲ႔အေခြဘယ္ႏွယ္႔ေနလဲ၊ ေကာင္းရဲ႕လား”
      “မဆိုးပါဘူး”
      “မိန္းကေလးေတြက မင္းသားေတြထဲမွာဆို စြမ္းကို ေတာ္ေတာ္ႀကိဳက္ၾကတယ္ေနာ္။ ခင္ယြန္းလည္း ႀကိဳက္တယ္မဟုတ္ လား”
      “ဟင္႔အင္း မႀကိဳက္ပါဘူး။ ဒီလိုပဲႀကံဳလို႔ ငွားၾကည္႔လိုက္တာ”
      “ဒါဆို ဘယ္သူ႔ႀကိဳက္လဲ”
      သူ႕ေမးခြန္းအတြက္ ခင္ယြန္းဘာေျဖရမွန္းမသိပဲ ၿပံဳးလိုက္မိခ်ိန္ သူကဆက္ၿပီး
      “ငါကေတာ႔ေလ မင္းသမီးထဲမွာဆို ႀကိဳက္တဲ႔သူတစ္ေယာက္မရွိဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ မင္းသမီးထပ္ ပိုလွတဲ႔သူက ငါ႔အနားမွာရွိေနလို႔ေလ”
       သူ႕စကားေၾကာင္႔ ခင္ယြန္း ရွက္ၿပံဳးတစ္ပြင္႔  လွလွေလးၿပံဳးလိုက္မိသည္။
      သူက ခင္ယြန္းအနားနားကပ္ကာ ႏွစ္ေယာက္တည္း ၾကားရံုေလသံတိုးတိုးျဖင္႔
      “နင္မအံ႔ၾသဘူးမဟုတ္လားဟင္ခင္ယြန္း ။ ၿပီးေတာ႔ သိလည္းသိေနတယ္မဟုတ္လား။ နင္႔ကိုငါခ်စ္ေနမိၿပီ ဆိုတာ ေလ”
       ခင္ယြန္းဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိ၊ သူ႕ထံမွတိုးလ်လ်ၾကားေနရေသာ စကားသံမ်ားကို နားေထာင္ေနရင္း ႏွင္႔ပင္ စိတ္လွုပ္ရွား ရင္ခုန္ေနလြန္း၍ ဆပ္ျပာရည္ထိ ေတြ႕ေနေသာ ပန္းကန္ေခ်ာေခ်ာမ်ား ကြဲရွမသြား ေအာင္ ထိန္းသိမ္း ေနရသည္။
        “နင္ငါ႔ကို ယံုပါေနာ္။ ငါ႔အခ်စ္ကို နင္လက္ခံတယ္ဆိုရင္ မနက္ျဖန္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားရင္ ဆိတ္ဖလူးပန္း ေတြေခါင္းမွာေ၀ေနေအာင္ ပန္ခဲ႔ေပးေနာ္။ ငါၿခံေရွ႕ကေနေစာင္႔ၾကည္႔ေနမယ္။ နင္႔ေခါင္းမွာ မနက္ျဖန္ပန္းေလးေတြေ၀ေနတာ ေတြ႕ရင္ အေပ်ာ္ဆံုးလူက ငါပဲျဖစ္မွာ သိလား။ ငါေပ်ာ္ပါရေစေနာ္ ခင္ယြန္း”
       ခင္ယြန္း စိတ္လွုပ္ရွားတုန္လွုပ္လြန္းလို႔ သူ႕စကားသံေတြက နားထဲမွာေ၀းလိုက္ နီးလိုက္ျဖစ္ေန သည္။  စိတ္ထဲမွာလည္း ကာလ၊ေဒသ၊ပေယာဂကို နားမလည္ပဲ ဒီအခ်ိန္မွာခ်စ္စကား ႀကိဳက္စကား လာေျပာေသာ သူ႕ ကိုသာ  စိတ္တိုၿပီး ေဒါသေၾကာင္႔ ဟန္လုပ္ ႏွုတ္ခမ္းစူထားမိသည္။ သူ႕စကားေတြကို မၾကားခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ ၿပီး ပန္းကန္ေဆးေနေသာ သူ႕ကိုထားခဲ့ကာ ထမင္းပြဲေတြသယ္ခ်မည့္ေနရာသို႔ ထြက္လာခဲ့သည္။ ေက်ာ္ေမာင္က သူခ်ထားေသာ ဟင္းလိုက္ခ်ိဳင့္ကို ျပန္ကိုင္လိုက္ၿပီး ဟင္းထပ္ထည့္ဖို႔ ဟင္းအိုးဆီထြက္သြားရင္း ပန္းကန္ ေဆးဖို႔ လဲ့လဲ့ႏွင့္ေမျမတ္ကို လွမ္းေခၚသံကိုလည္း ၾကားလိုက္ရသည္။ သုိ႔ေပမယ့္ မၾကာခင္မွာေတာ့   ေဆးၿပီးသား ပန္းကန္ႏွင္႔ မေဆးရေသးေသာ ပန္းကန္ မ်ားအတူတူ ထပ္ထားေသာ ေက်ာ္ေမာင္႔ကို ၀ိုင္း၀န္းက်ိန္ဆဲေနၾက ေသာလဲ႔လဲႏွင္႔ ေမျမတ္တို႔ အသံေတြၾကား ရသည္။ စိတ္ႏွင္႔ကိုယ္မကပ္ေသာ သူ႕အျဖစ္ကို ရယ္ခ်င္ေနလ်က္က  ၿခံထဲမွာေဖြးေဖြး လွုပ္ဖူးပြင္႔ေနၿပီျဖစ္ေသာ ဆိတ္ဘီလူးပန္းပင္ကို ခင္ယြန္းျမင္ေယာင္ေနမိသည္။
        တကယ္ဆို ခင္ယြန္းကိုခုလိုအပိုင္တြက္ပံုရေသာ သူ႕ကိုစိတ္ဆိုးခ်င္မိသည္။  ခင္ယြန္းရင္ထဲ သူ႕အေပၚ ထားရွိမည္႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၲာကို ခန္႕မွန္းႏိုင္သူမို႔လည္း ဒီလိုေတာင္းဆိုတာမ်ိဳးကို သူလုပ္ရဲတာ ျဖစ္မည္။ ခင္ယြန္း စိတ္လိုလက္ရရွိခ်ိန္တိုင္း ဆိတ္ဖလူးပန္းေတြပန္ၿပီး အေမႏွင္႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအတူသြားေလ႔ရွိတာမို႕ သူ လူလည္ က်ၿပီး ခုလိုအေျဖေတာင္းလိုက္ပံု အေပၚခင္ယြန္းမလိုက္ေလ်ာခ်င္၊  ခင္ယြန္းမာနကလည္းသူ႕ကိုခြင္႔မျပဳခ်င္။ မွတ္ ေလာက္ သားေလာက္ေအာင္  ပညာေပးလိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း ခင္ယြန္းႏွလံုးသားကေတာ႔ သူ႕ကိုလိမ္ညာ လို႔မရႏိုင္ ေအာင္ မနက္ျဖန္မနက္အတြက္ ႀကိဳတင္ရင္ခုန္ေနမိေလသည္။
                                   
                                                  +++
            သူ႕မ်က္ႏွာသည္ လွ်ပ္စီးေတြဖ်က္ဖ်က္လက္ၿပီး၊မိုးထစ္ခ်ဳပ္ရြာဖို႔ ဟန္ျပင္ေနသည္႔ ေကာင္းကင္ တစ္ခုႏွယ္ အံု႔မွိုင္းလို႔ေနသည္။ သူ႕မ်က္၀န္း ရီေ၀ေ၀ေလးမ်ား သည္ ေတာက္ပမူမ ရွိေသာေၾကာင္႔ ေၾကကြဲရိပ္ေတြ ျဖတ္ သန္းေနမ လား ဟူေသာ အေတြးမ်ားႏွင္႔ ခင္ယြန္းစူးစမ္းၾကည္႔မိ သည္။ သူႈစကားသံတိုးလ်လ်က အက္ကြဲစြာ ထြက္ေပၚလာသည္။
            “နင္သိပ္ရက္စက္တာပဲ ခင္ယြန္းရယ္၊ ငါ႔ကိုနင္ျငင္းရက္တယ္ေနာ္။ ငါ႔အခ်စ္ကို နင္ လက္မခံ ႏိုင္ ဘူး ဆိုတဲ႔သေဘာေပါ႔။ ငါ႔မွာေတာ႔ တကယ္ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ရတာ။ ငါ ငယ္ငယ္ကတည္းက နင္ ပန္းေတြပန္ၿပီး ငါ႔အိမ္ေရွ႕ကျဖတ္တိုင္း ေငးၾကည္႔ခဲ႔ရတာ။ အခုေတာ႔ နင္ငါ႔အေပၚ တကယ္ လုပ္ရက္တယ္ဟာ”
            ေက်ာ္ေမာင္႔စကားသံေတြနားေထာင္ရင္း ခင္ယြန္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္႔တိုင္ စိတ္ထဲျဖစ္ေပၚ လာ ရယ္ခ်င္စိတ္ကို မနည္းခ်ဳပ္ထိန္းထားရသည္။ သူ႕ကိုအေျဖေပးမည္႔မနက္ခင္းက်မွ အေမက အေစာႀကီး ထ ပန္းေတြ ခူးၿပီး ဘုရားတင္ထားသတဲ႔။ ျဖစ္ရေလ။ ဘုရား၀တ္ျပဳေနေသာ အေမ႔ေရွ႕ေမွာက္ ပန္းေတြစြန္႕ၿပီး ပန္ဆင္ဖို႔က လည္း မသင္႔ေတာ္၊ ဒီအေၾကာင္းေတြကို သူနားလည္ေအာင္ရွင္းျပဖို႔ကလည္း မျဖစ္ႏိုင္။ အေတာ္႔ကို ဂြက်သည္ပဲ။ ခင္ယြန္း သူ႕မ်က္၀န္းေတြကိုရဲရဲရင္ဆိုင္လုိက္ရင္း အားရပါးရ ၿပံဳးတည္႔ ကာ
        “နင္ကလည္းဟာ၊ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ။ ငါတို႔ျဖတ္သန္းေနတဲ႔ဒီေလာကႀကီးမွာ တခါတေလ လည္း ငါတို႔ထင္တိုင္းျဖစ္ခ်င္တိုင္းမွျဖစ္မွာေပါ႔။ ဘ၀ပုစာၦဆိုတာ ငယ္ငယ္တုန္းက ငါတုိ႔သခ်ာၤကို ပံုေသနည္းနဲ႔ အေျဖ တြက္သလို ေသခ်ာ အပိုင္တြက္လို႔ရေၾကးလား ။ဟင္ေျပာပါဦး။ ငါ႔ကို အခ်ိန္ နည္းနည္း ေလာက္ေတာ႔ ေပးဦးေလဟာ။ ဒီၾကားထဲ နင္႔ကို ငါအကဲခတ္ေစာင္႔ၾကည္႔ရင္း စဥ္းစားထားေပး မယ္ေလ။ ဘယ္လိုလဲ”
         ေက်ာ္ေမာင္ဘာမွမေျပာပဲ ခင္ယြန္းကို ရူတည္တည္ၾကည္႔သည္။ ထို႕ေနာက္ နင္သေဘာပဲ၊ နင္ စိတ္ခ်မ္းသာ သလိုသာလုပ္ေတာ႔ ဟုဆိုကာ ဟန္ေဆာင္၍ ပင္ၿပံဳးျပႏွုတ္မဆက္ေတာ႔ပဲေက်ာ္ခုိင္း ထြက္သြား သည္။ သူ႕ေက်ာျပင္ကိုေငးၾကည္႔ရင္း ခုလို သူ႕အသည္းပ်ား တုတ္ေနသည္ ကို ျမင္ရေတာ႔ ခင္ယြန္း စိတ္မ ေကာင္းျဖစ္ရင္းႏွင္႔ပင္ အလိုလိုေက်နပ္မိသည္။  အဲ႔ဒီေန႕တစ္ရက္တည္း ပန္းမပန္ျဖစ္ေသာ ခင္ယြန္းကို၊ ေနာက္ေန႕ သူ႕အိမ္ေရွ႕ျဖတ္တိုင္း ပန္းေတြေ၀ေအာင္ ပန္းထားလွ်င္ပင္ ေက်ာ္ေမာင္က လွည္႔၍မၾကည္႔ေတာ႔။ ေက်ာ္ေမာင္ စိတ္ ထိခိုက္သြားသည္ကို  ခင္ယြန္းသိသိႀကီးႏွင္႔ ၿပံဳးၿပံဳးေလး လ်စ္လ်ဴရူ ပင္ပစ္ထားမိသည္။   တစ္ပတ္တစ္ခါ ေလာက္ အေၾကာင္းကိစၥ တစ္ခုခုႏွင္႔ အိမ္ကို ေရာက္တိုင္းလည္း မ်က္ႏွာႀကီး ရွစ္ေခါက္ခ်ိဳးကာခင္ယြန္းအေပၚ ခပ္တန္းတန္းသာ ဆက္ဆံတတ္သည္။ သူ စိတ္ေကာက္ေန တာ၊ စိတ္ဆိုးေနတာ  သိလ်က္ႏွင္႔ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ရင္း၊ တစ္လေလာက္ၾကာေတာ႔ မေမွ်ာ္လင္႔ထားေသာ သူႈ႕သတင္းတခ်ိဳ႕ ဟိုမွဒီမွ ခင္ယြန္းနားသို႔ ပ်ံ႕လႊင္႔လာသည္။
            “ဟဲ႔ နင္တို႔ၾကားၿပီးၿပီမဟုတ္လား၊ ေက်ာ္ေမာင္႔အေၾကာင္းေလ”
                  ခင္ယြန္းဆိုင္မွ ေကာ္ဖီမစ္ထုတ္တြဲေလးမ်ားကို သူတံဆိပ္ႏွင္႔သူ ေနရာကူခ်ေပးရင္း ေမျမတ္က ဆိုျခင္းျဖစ္သည္။
                  လဲ႔လဲ႔ကပါ ခင္ယြန္းဘက္လွည္႔ၿပီး
         “ ေအး ငါေတာ႔ၾကားပါတယ္။ ခင္ယြန္းေရာ သိၿပီးၿပီမဟုတ္လား။ ေက်ာ္ေမာင္တစ္ေယာက္ မေလး ရွားသြားၿပီး အလုပ္လုပ္မလို႔တဲ႔။ နင္ သူ႕အခ်စ္ကိုလက္မခံလို႔ ရြာကေန ရွက္ၿပီးထြက္သြားမွာနဲ႕တူတယ္”
         ခ်ိန္ၿပီးသား အုန္းဆီထုတ္ေလးေတြကို သားေရပင္ႏွင္႔စည္းေႏွာင္ေနရင္းလဲ႔လဲ႔ကို ဖ်တ္ခနဲ ေမာ႔ၾကည္႔မိ သည္။
              “ဘယ္လို၊ မျဖစ္ႏိုင္လိုက္တာ။ နင္ဘယ္ကမ်ားၾကားလာတာတုန္း”
             “ ဒီလိုပဲ ရြာထဲေျပာေနၾကတာပဲ၊ နင္တစ္ေယာက္သာ မသိေသးတာ”
              “သူ႕အခ်စ္ကို ငါလက္မခံတာနဲ႕ပဲ ဘာကိစၥရြာကေနထြက္ေျပးရမွာလဲ၊ ၿပီးေတာ႔ ငါကလည္း သူ႕အခ်စ္ကို လက္မခံဘူး လို႔ေျပာတာမွမဟုတ္တာ၊ စဥ္းစားဖို႔ အခ်ိန္နည္းနည္းေတာင္းထားတာပဲ”
             ခင္ယြန္း ေလေျပေလးႏွင္႔ ေအးစက္စက္ေျဖသည္ကို ေမျမတ္က
              “မဟုတ္ဘူးဟ။သူဟိုတစ္ေန႕က လယ္ထဲမွာ ကိုမ်ိဳးေ၀တို႔၊ ငေဆြတို႔ကို ေျပာေနတယ္တဲ႔။ သူ ႏိုင္ငံျခားသြားမလို႔တဲ႔”
            “ ႏိုင္ငံျခား ဟုတ္လား၊ ရန္ကုန္ေတာင္မွ ဆယ္ေခါက္ျပည္႔ေအာင္ မေရာက္ဖူးတဲ႔ သူက ဘယ္လို လုပ္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားသြားမွာလဲ၊နင္တို႔ကလဲ”
              “လဲ႔လဲ႔ေျပာတာ ဟုတ္တယ္ဟ၊ ေက်ာ္ေမာင္က အခုမေလးကို သြားဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတာ။ ဟို အရင္ ဖိုးေဇာ္တို႔၊ ေဗြႀကီးတို႔တုန္းက သူတို႔ပိုင္ႏြားတစ္ရွဥ္းေရာင္းၿပီး ထြက္သြားၾကတာ၊ အခုအဆင္ေျပတဲ႔ပံုပဲ။ သူ လည္း လယ္ပိုင္၊ ၿခံပိုင္နဲ႕ပဲဟာ၊ ေပါင္ႏွံေရာင္းစားၿပီး သြားလို႕ရတာပဲ။ ေဒၚေလးကလည္း သူ႕သားအတြက္ဆို ဘယ္တုန္းက ဘာေျပာလို႔လဲ။ သားတစ္ေယာက္တည္းရွိတာဆိုေတာ႔ ေက်ာ္ေမာင္စိတ္ခ်မ္းသာမယ္ဆို အလိုလိုက္မွာ ပဲ"
             “ အဲ႔ဒါ ဒီေန႕ငါတို႔က အက်ိဳးအေၾကာင္းသိရေအာင္  သူ႕အိမ္သြားလည္မလား မလို႔၊ နင္လိုက္ ဦး မလား”
           သူတို႔ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေျပာေနသည္မ်ားကို နားေထာင္ရင္း ခင္ယြန္းစိတ္ရွုပ္ေထြးလာသည္။
              “မလိုက္ခ်င္ပါဘူး။ သူသာ တကယ္မေလးရွားသြားဖို႔ စီစဥ္ထားရင္ ငါ႔ကို မေျပာပဲေတာ့ ေနမယ္မထင္ပါဘူး၊  မေျပာရင္လည္း ငါကေတာ့ ခခယယ သြားမေမးႏိုင္ပါဘူးဟာ”
              ခင္ယြန္းစိတ္တိုတိုႏွင္႔ ေမျမတ္တို႔ကို ဘုေတာေတာလိုက္ၿပီး၊ မ်က္ႏွာ တစ္ခုလံုး သုန္မွုန္ထား မိသည္။ ထိုစဥ္ သနပ္ခါးအေဖြးသားႏွင္႔ငု၀ါတစ္ေယာက္ ခင္ယြန္းတို႔ စကား၀ုိင္းထဲ ၀င္ လာသည္။
            “ဟိတ္ ဘာေတြအာလွဴးဖုတ္ေနတာလဲ”
             “မိန္းမ နင္တေနကုန္ဘယ္ေပ်ာက္ေနတာလဲ။ ငါတို႔ျမစ္ဆိပ္ဆင္းေတာ႔လည္း နင္မပါလို႔ ငု၀ါ တစ္ေယာက္ေတာ႔ ဘယ္သေ၀ထိုးေနလဲ မသိဘူးလို႔ ေျပာေနေသးတယ္”
           “ ဒီေန႔ ငါ႔အေမကေဟ႔၊ ဆရာေတာ္ကိုေလွ်ာက္စရာရွိလို႔ဆိုၿပီး ဘုန္ႀကီးေက်ာင္းသြားတာ။ အျပန္ ေက်ာ္ေမာင္တို႔အိမ္ ၀င္ႏွုတ္ဆက္ေနတာနဲ႕ ၾကာသြားတယ္။ ဟဲ႔ ဒါနဲ႕ေျပာရဦးမယ္။ အခု ေက်ာ္ေမာင္တုိ႔အိမ္မွာ ဧည္႔သည္ေတြ ေရာက္ေနတယ္။သိလား။ ၿမိဳ႕က ဧည္႔သည္ေတြနဲ႕တူတယ္။ ဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္ရယ္ အေဒၚႀကီး တစ္ေယာက္ရယ္ ၿပီးေတာ႔ ငါတို႔အရြယ္ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္လည္းပါတယ္။ ေက်ာ္ေမာင္က မေလးရွား သြားအလုပ္လုပ္ခ်င္လို႔တဲ႔ေလ။ အဲ႔ဒါနဲ႕သူတို႔မိသားစုကလည္း အဆက္သြယ္ရွိေတာ႔  ကူညီေပးမယ္တဲ႔။
            “ဟင္”
             အားလံုးဆီမွ အာေမငိတ္အသံမ်ားတၿပိဳင္နက္ထြက္လာသည္။ ေမျမတ္က စပ္စပ္စုစုျဖင္႔ ခင္ယြန္း သိခ်င္ ေသာ ေမးခြန္းတစ္ခုကိုေကာက္ေမးလိုက္သည္။
             “အဲ႔ဒီေကာင္မေလးက ဘယ္လိုေန ၊ေခ်ာလား”
             “အင္းမဆိုးပါဘူး။ အသားျဖဴျဖဴ၊မ်က္ခံုးေကာင္းေကာင္းပါပဲ။ ၿမိဳ႕ကလာတာဆိုေတာ႕ ၿမိဳ႕သူပံုပဲ ေပါ႔။ ဆံပင္ရွည္ရွည္ ပိန္ပန္ေလးေလး၊ နာမည္က ယမုံတဲ႔။ ငါ႔ကိုေတာင္ ေက်ာ္ေမာင္ မိတ္ဆက္ ေပး လိုက္ေသး တယ္”
            ငု၀ါ စကားေၾကာင္႔ သူငယ္ခ်င္းေတြေရွ႕မွာ ခင္ယြန္းမ်က္ႏွာမပ်က္ေအာင္ မနည္းထိန္း လိုက္ရ သည္။ ေမျမတ္က အေျခအေနကို ရိပ္မိသြားသည္ႏွယ္
           “ဒီေကာင္အမ်ိဳးေတြ ဘာေတြေနမွာေပါ႔ဟာ နင္ကလည္း”
           ေမျမတ္ ၏ ထင္ျမင္ခ်က္ကို ငု၀ါကေတာ႔အလုိက္ ကန္းဆိုးမသိစြာပင္ ခိုင္ခုိင္မာမာျငင္းေလသည္။
          “အမ်ိဳးေတာ႔ မဟုတ္ဘူးဟ၊ေက်ာင္ေမာင္ ဆယ္တန္းတုန္းက သူတို႔အိမ္ကေန ေက်ာင္းလာ တက္ဖို႔ေခၚဖူးတဲ႔ အေၾကာင္း ေတြျပန္ေျပာေနၾကတယ္။ ဒီေကာင္သာ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး ဘြဲ႕ေလးဘာေလးရ ေအာင္ယူရင္ မေလးမွာ အလုပ္ရွာဖို႔ပိုလြယ္မယ္႔ အေၾကာင္း လည္း ပါတယ္။ ေဒၚေလး အလကားအားနာေနလို႔ ေက်ာ္ေမာင္ ခုလိုျဖစ္ရ တာဆိုၿပီး ေဒၚေလးကိုပါအျပစ္တင္သလို စေနာက္ ေျပာေသးတာ။ ၿပီးေတာ႔ ေဒၚေလး မိသားစုရဲ႕ ေက်းဇူးတို႔ေတြ  သူတို႔ဆီမွာရွိတယ္တဲ႔ ။ အဲ႔ဒီလိုမ်ိဳးလည္း ေျပာေသး တယ္။          
           ငု၀ါ စကားေတြနားေထာင္ၿပီး ခင္ယြန္းရင္ထဲအလိုလို မြန္းၾကပ္လာသည္။ ကာယကံရွင္ျဖစ္ေသာ ေက်ာ္ေမာင္ကို ေမးၾကည္႔မွအျဖစ္မွန္အားလံုး အစအဆံုး ခင္ယြန္းသိႏိုင္ေတာ႔မည္။ ဘယ္တုန္းကမွ မလိမ္မညာ ခဲ႔ေသာ ေက်ာ္ေမာင္တစ္ေယာက္ခင္ယြန္းနားလည္ေအာင္ အမွန္အတိုင္းဖြင္႔ေျပာျပပါမည္လား။ ဆြမ္းခ်ိဳင္႔ပို႔ သည္႔ေန႕ မ်ားတြင္ပင္ ခါတိုင္းလို ေက်ာ္ေမာင္ ႏွုတ္ဆက္ၿပီး ေလာကြတ္ စကားမေျပာျဖစ္သည္မွာပင္ အေတာ္ၾကာ ခဲ႔ၿပီ။ ဒီရက္ပိုင္းမ်ားတြင္ပင္လည္း ခင္ယြန္းအိမ္သို႕အလာက်ဲသြားသည္မွာ ၿမိဳ႕ကဧည္႔သည္မ်ားေၾကာင္႔ျဖစ္ေၾကာင္း ခုမွ သေဘာေပါက္ ေတာ႔သည္။ ေက်ာ္ေမာင္ တကယ္ပဲ ခင္ယြန္းအေပၚေျပာင္း လဲခဲ႔ၿပီလား။ ခင္ယြန္း မသိ ေအာင္ ေက်ာ္ေမာင္ တိတ္တိတ္ေလး လွည္႔စားၿပီး ခင္ယြန္းကိုအရူးလုပ္ေနတာမ်ားလား။ ခင္ယြန္းအတြက္ ဗေဟဠိ ျဖစ္ေန ေသာ ပုစာၦ ၏အျဖစ္မွန္ကို ရင္ဆိုင္လိုက္ဖို႔ သံသယ အေတြးမ်ားႏွင္႔ ေက်ာ္ေမာင္ရွိရာသို႕ ထြက္လာခဲ႔ သည္။ ခခ ယယ ငါကသြားမေမးႏိုင္ပါဘူးဟု မာနတခြဲသားႏွင့္ သူေျပာခဲ့မိတာကိုပင္ သူသတိမရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ေတြ လႈပ္ရွားေနသည္။
+++
 
            ေက်ာ္ေမာင္တုိ႔ ၿခံ၀န္းထဲသို႔ ခင္ယြန္း၀င္လိုက္လွ်င္ပင္ စကားေျပာသံမ်ား၊ ရယ္ေမာသံမ်ားကို ၾကားေနရသည္။
           “ေက်ာ္ေမာင္”
           ခင္ယြန္း သူ႕နာမည္ေခၚၿပီး  ေလွကားထစ္မ်ားကို စူးစမ္းစိတ္ျဖင္႔တစ္လွမ္းခ်င္း တက္လာမိသည္။ ျဗဳန္းကနဲေတြ႕လိုက္ရေသာ မနက္စာထမင္း၀ိုင္းသည္ ေႏြးေထြးမူ၊ေပ်ာ္ရႊင္မူမ်ားႏွင္႔ ခင္ယြန္းကို ဆည္းႀကိဳလွ်က္ ရွိသည္။ အနည္းငယ္ အံ႔အားသင္႔သြားေသာ သူ႕မ်က္၀န္းမ်ားက ခင္ယြန္းကို တဒဂၤေငးၾကည္႔ၿပီး အၿပံဳး တစ္ခ်က္ျဖင္႔ အရင္လိုႏွုတ္ဆက္သည္။
           “ဘယ္သူမ်ားလဲလို႔ ထိုင္ေလ ခင္ယြန္း”
           “ထမင္းစားေနၾကတာလား၊ အားနာလိုက္တာ”
           ခင္ယြန္းေျပာမိေျပာရာေျပာၿပီး ထမင္း၀ိုင္းနံေဘးဖ်ာေလးေပၚတြင္ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။
           “ၿမိဳ႕က မိတ္ေဆြေတြေလေရာက္ေနလို႔ေလ သမီးေရာ စားၿပီးၿပီလား၊ တခါတည္း၀င္စားပါလား”
           ေဒၚေလးက ေႏြးေထြးစြာပင္ ထမင္စားေခၚေတာ႕႔ ခင္ယြန္းျပာျပာသလဲဲျငင္းလိုက္မိသည္။
            “မစားေတာ႔ဘူး ေဒၚေလး၊ အေဖဆိုင္ေစာင္႔တုန္းခဏ ထြက္လာတာ၊ အေမက ေစ်းသြား ေနာက္က်ေတာ႔ အခုမွခ်က္ေနတုန္းပဲ။ ဒီဘက္အေၾကြးသြားေတာင္းရင္းနဲ႕လွည္႔၀င္လာတာ”
          ခင္ယြန္း စကားေျပာရင္း ေက်ာ္ေမာင္႔နံေဘးက မိန္းကေလးကို လွမ္းအကဲခတ္မိလိုက္သည္။ အသား ျဖဴျဖဴ၊ ဆံပင္ရွည္ရွည္ႏွင္႔ သူစိမ္းမိန္းကေလးက  အသိအမွတ္ျပဳသလို ခင္ယြန္းကို ႏွုတ္ဆက္ၿပံဳးျပသည္။ သူ႕မ်က္၀န္းစူးစူးေလးမ်ား သည္ ခင္ယြန္းတစ္ကိုယ္လံုးကို စကန္႕ပိုင္းေလးအတြက္းမွာပင္ အကဲခတ္သလို သိမ္းက်ံဳးၾကည္႔လိုက္ သည္။ ခင္ယြန္းအေၾကာင္း အိပ္သြန္ဖာေမွာက္သိေနပံုရေသာ ရင္းႏွီးလြန္း သည္႔အၾကည္႔မ်ိဳး ျဖစ္မည္ထင္သည္ ။ ခင္ယြန္း ဘက္ကလည္း သူ႕ကိုျပန္စူးစမ္းေနခိုက္၊ ေက်ာ္ေမာင္က သူႈ႕ပန္းကန္ထဲသို႕ အသားဟင္းတစ္တံုး ထည္႕ေပးလိုက္ သည္ကို ျမင္လိုက္ရ သည္။ ခင္ယြန္း မ်က္ႏွာပ်က္မသြားေအာင္ ထိန္းရင္း
         “ေက်ာ္ေမာင္ တစ္ေယာက္လည္းအိမ္ဘက္ေပၚမလာေတာ႔လို႔၊ ေနထိုင္မွေကာင္းရဲ႕လားလို႔ ေလ ေဒၚေလး၊ ၿပီးေတာ႔ သူမေလးရွားကိုသြားၿပီး အလုပ္လုပ္မယ္ဆိုတဲ႔အေၾကာင္းကိုလည္း တစ္ရြာလံုးေျပာေနၾက တယ္။ အဲ႔ဒါဟုတ္ မဟုတ္ သမီးသိခ်င္လို႔”
       အသက္မွရိွေသးရဲ႕လားလို႔ဟု ေမးခ်င္သည္ကို ေနထိုင္မွ ေကာင္းရဲ႕လားဟု ျပင္ဆင္ ေမးလိုက္ႏိုင္ ပါလ်က္ တကယ္ ထိန္းသိမ္းရမယ့္ေမးခြန္းကို ရင္ထဲရွိသည္႔အတုိင္းဖြင္႔ေမးလိုက္မိသည့္အတြက္  ခင္ယြန္း ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ စိတ္ပ်က္သြားမိသည္။ ညံ႔လိုက္တဲ႔ငါ။ ရင္ထဲက ဆူေ၀ေနေသာ ေသာက အပူေတြေၾကာင္႔ ဟန္ေဆာင္စကားပလင္ခံတာမ်ိဳး မလုပ္ႏိုင္ပဲ တဲ႔တိုးေမးလိုက္မိျခင္းသည္ပင္ ေက်ာ္ေမာင္ ေရွ႕တြင္ အလိုလို အလံျဖဴျပၿပီးသားျဖစ္သြားသည္။
      “အင္းမေျပာတတ္ပါဘူး သမီးရယ္၊သမီးသူငယ္ခ်င္းက ပိုက္ဆံရွာခ်င္တယ္ဆိုတာႀကီးပဲ ေျပာေနေတာ ႔တာ။ မေလးရွားသြားၿပီးအလုပ္လုပ္ ခ်င္လို႔တဲ႔။ ခုတေလာမွ ဖိုးေဇာ္တို႔၊ ေဗြႀကီးဆီက ေငြပို႕တယ္ဆိုတာေတြလည္း  ၾကားရေတာ႔ အဲ႔ဒီေရာဂါထေနေတာ႔ တာပဲ။ကိုယ္႔ဖာသာကိုသာ ေမးၾကည္႔ေတာ႔”
        ေဒၚေလးစကားဆံုးသြားေတာ႔ သူ႕မ်က္ႏွာကို ခင္ယြန္းစိုက္ၾကည္႔လိုက္သည္။ သူကေလသံသဲ႔သဲ႔ျဖင္႔
        “သိပ္ေတာ႔ မေသခ်ာေသးပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ငါကအရမ္းေတာ႔ သြားခ်င္မိတယ္။ ဦးေလးတို႔လည္း ရြာကို အလည္လာတုန္း၊ အဆက္အသြယ္လည္းရွိတုန္း၊ ငါစြန္႕စားၾကည္႔ခ်င္တယ္။ ဟိုမွာအရမ္းပင္ပန္းေပမယ္႔ ပိုက္ဆံက ေသခ်ာေပါက္ တစ္ေထာႀကီးရမွာ။ ငါသြားျဖစ္ရင္လည္း နင္ဘာမွစိတ္ပူမေနပါနဲ႕၊ ဦးေလးတို႔မိသားစု က ငါ႔ကို ကူညီမွာ၊ သံုးေလး ႏွစ္ေလာက္ ပိုက္ဆံရွာၿပီးရင္ေတာ႔ ငါရြာကိုျပန္လာမွာေပါ႔”
       သူ႕စကားေတြက ခင္ယြန္းနားထဲသို႔ သံရည္ပူေလာင္းထည္႔လိုက္သလိုပင္၊ ခင္ယြန္း အၿပံဳးတုတစ္ခုကို ခ်က္ခ်င္းဖန္တီးလိုက္ရသည္။
       “ေကာင္းပါတယ္။ နင္႔ျဖစ္ခ်င္တာေတြ အားလံုးအဆင္ေျပႏိုင္ပါေစဟာ။ ေနာက္မွ ငါတို႔ ေတြ႕ၾကေသး တာ ေပါ႔။ ေဒၚေလးေရ သမီးျပန္ဦးမယ္ေနာ္”
       ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ပင္ စကားဆက္မေျပာႏိုင္ေတာ႔သည္မို႔ ဧည့္သည္ေတြကိုပင္ မႏႈတ္ဆက္ျဖစ္ပဲ ရုတ္တရက္ လွည္႔ထြက္လာခဲ႔သည္။ ႏွုတ္ဆက္လမ္းခြဲျခင္းနိဒါန္း၏ နမိတ္ပံုသည္ ပူေႏြးစိုစြတ္ေသာ ပုလဲလံုး  ငယ္မ်ား ပါးျပင္ေပၚသို႔ လိမ္႔ဆင္းက် လာျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ မ်က္ရည္မ်ားကို ခင္ယြန္းသုတ္လိုက္ၿပီး ေက်ာ္ေမာင္႔မ်က္ႏွာ ကိုျမင္ေယာင္လာကာ ရင္ထဲအလိုလိုနာက်င္လာသည္။ နင္ငါ႔အေပၚ သံေယာဇဥ္မရွိဘူး ေက်ာ္ေမာင္၊ နင္သိပ္ရက္စက္တာပဲ။ စကားသံတခ်ိဳ႕ ခင္ယြန္းရင္ထဲအႀကိမ္ႀကိမ္ပဲ႔တင္ထပ္ေနသည္။ ခင္ယြန္း ဘယ္သူမွ မျမင္ေတြ႔ႏိုင္ေသာ  ေနရာေလးမွာ တိတ္တိတ္ေလးငိုရွိဳက္ေနခ်င္မိသည္။ ေျခလွမ္းမ်ား ကိုထပ္မံ အရွိန္ ျမင္႔လိုက္ရင္း ေက်ာ္ေမာင္ႏွင့္ ေ၀းရာသို႔ ခင္ယြန္းေျပးထြက္လာခဲ႔သည္။
                                                   +++
           
          မျမင္ႏိုင္ေသာ အနာဂတ္ကို စမ္းတ၀ါး၀ါးေမွ်ာ္ၾကည္႔ရင္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုခ်ဖို႔ ခင္ယြန္း ေတြေ၀ ေနမိသည္။ အေမႏွင္႔အေဖက သေဘာမတူခ်င္ေသာ္လည္း စိတ္ထက္သန္လြန္းေနေသာ ခင္ယြန္းကို ထပ္မတား ၾကေတာ႔။ သူတို႔ပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း ရြာကိုစြန္႕ၿပီးရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးဆီ ပိုက္ဆံရွာထြက္သြားၾကေသာ ခင္ယြန္းတို႔လို မိန္းကေလးေတြ ဒုႏွင္႔ေဒး။ ျပန္လာသူမ်ားလည္းရွိသည္။ ျပန္မလာပဲ ေငြလစဥ္ပို႔ၿပီး ရြာႏွင္႔ အဆက္အသြယ္ မျပတ္ရံုရိွၿပီး ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ အေျခခ် ေနထိုင္သူမ်ားလည္းရွိသည္။ အေမက မ်က္ရည္ေလးစမ္းစမ္းျဖင့္ ေမးေတာ႔ ခင္ယြန္းလည္း ၿမိဳ႕ကို အဆက္အသြယ္ေပါက္ေရာက္သည့္ ေဒၚတင္ေရႊကို သြားစံုစမ္းစဥ္က ေျပာျပသည္႔ အတိုင္း သာ စိတ္ခ်ရသည္႔ အိမ္မ်ိဳးမွာ ကေလးထိန္းသေဘာမ်ိဳးလုပ္မွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ အိမ္ေဖာ္ မဟုတ္ေၾကာင္းႏွင္႔ ခင္ယြန္း ေငြပိုသံုးႏိုင္လွ်င္၊ အေဆာင္မွာေနရင္း အထည္ခ်ဳပ္စက္ရံုမ်ားတြင္ အလုပ္သမ အျဖစ္အလုပ္ လုပ္ႏိုင္ရန္ အတြက္ ေဒၚတင္ေရႊကကူညီႏိုင္မည္႔အေၾကာင္း စကားလံုးလွလွပပႏွင္႔ တဆင္႔ေျပာျပရသည္။ ခင္ယြန္း ေက်ာ္ေမာင္႔ကိစၥႏွင္႔ ေသာကေပြၿပီး တစ္ပတ္ေလာက္ အိမ္ထဲေအာင္းေနရာက ဒီစိတ္ကူးေပၚလာသည္ကို ဘယ္သူ႔ကိုမွ အသိေပးလို႔ မျဖစ္၊ ေက်ာ္ေမာင့္ကို တံု႔ျပန္လိုစိတ္ျဖင့္ အရင္လိုေနသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ မိဘမ်ားအား အသိေပးၿပီး လမ္းစရိတ္ ေငြရွာရမွာက တစ္ေၾကာင္း ေၾကာင္႔သာ ဖြင္႔ေျပာ တိုင္ပင္ ရျခင္းျဖစ္သည္။ အခုေတာ႔လည္း ၿမိဳ႕ကို သြားဖို႔ လူႀကံဳရွိတုန္း ေဒၚတင္ေရႊက ခင္ယြန္းကို ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ျမန္ျမန္ခ်ဖို႔ တိုက္တြန္းေနေလသည္။
               ခင္ယြန္း ကိုယ္တိုင္က ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ဖို႔ ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း မေမွ်ာ္လင္႔ပဲ ဒီအေၾကာင္းကိုသိသြားၾကေတာ႔ ထင္သည္႔ အတိုင္း ခင္ယြန္းကိုစိတ္ဆိုးၾကသည္။ ေဒါသပုန္ ထၾကသည္။ သူတို႔ကို မတိုင္ပင္ပဲ၊အသိမေပးပဲ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္သည္ဟုဆိုကာ ခင္ယြန္းကို အျပစ္တင္ၾကသည္။ ခင္ယြန္း မစံုစမ္းခိုင္းပဲႏွင္႔ ေက်ာ္ေမာင္႔ အေၾကာင္းေတြ သတင္းပို႔ဖို႔ သူတို႔အိမ္၀န္းထဲ ေျခခ်င္းလိမ္ေနၾကသူေတြက ခင္ယြန္းဘက္က အေျပာင္းအလဲကို စိတ္၀င္စားဖို႔ မ်က္ေျချပတ္ သြားခဲ့ၾကပံုေပၚၿပီး သူမ်ားဆီကမွ တဆင့္သိရ ေတာ့ ခင္ယြန္းကို စိတ္ဆိုးၾကတာျဖစ္သည္။ အရင္က သူတို႔ ခင္ယြန္းဆီ လာလည္လွ်င္ ခင္ယြန္းမေမးပဲ ေက်ာ္ေမာင္တို႔သားအမိႏွစ္ေယာက္ လွည္းတစ္စီးႏွင္႔ ဧည္႔သည္ မိသားစုကိုေခၚၿပီး ဟိုဘက္ရြာကို ဘုရားဖူးထြက္သည္႔အေၾကာင္းမ်ား၊ ေက်ာ္ေမာင္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္ ညဘက္ ပုရစ္ရိုက္ခ်ိန္တြင္ ဧည္႔သည္ မိန္းကေလးက ရယ္ရယ္ေမာေမာႏွင္႔ အတူရွိတတ္သည္႔ အေၾကာင္းမ်ား၊ ေက်ာ္ေမာင္႔လယ္ထဲသို႔ ထမင္း သြားပို႔တိုင္း ေဒၚေလးက ထိုမိန္းကေလးကိုေခၚသြားတတ္ေၾကာင္းမ်ား နားထဲမွာ မၾကားခ်င္မွအဆံုး လွ်ံထြက္ လို႔ေနခဲ့ဖူးသည္။ သူတို႔ရဲ႕စကားေတြက ခင္လြန္းကို ယခုလို ဆံုးျဖတ္ဖို႔ ျဖစ္ေစခဲ့သည္ ကို သူတို႔ သိပံုမေပၚ။             သူတို႔ခုလိုစိတ္ဆိုးၾကသည့္  ခင္ယြန္းၿမိဳ႕သြား  အလုပ္လုပ္ မည္႔အေၾကာင္းမ်ား ေက်ာ္ေမာင္ သာသိလွ်င္ ဘယ္လိုေနမလဲလို႔ စဥ္းစားၾကည္႔ဖူးသည္။ ဒါေပမဲ႔ သူေတာင္ မေလးရွားလို ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ေလးငါးႏွစ္ အလုပ္လုပ္ဖို႔ စိတ္ကူးသည္ကိုပင္ ခင္ယြန္းကိုအသိမေပးပဲ ေနႏိုင္ရက္သည္ပဲ။ ဒါကို ခင္ယြန္း နည္းနည္း ေလးမွ မေက်နပ္ႏိုင္ ။ အခုလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက တဆင္႔စကားၾကား ရလွ်င္ပင္ ခင္ယြန္းရွိရာ သို႔ ခ်က္ခ်င္းသူလာၿပီး အက်ိဳးအေၾကာင္း ေမးျမန္းစံုစမ္းသင္႔သည္မဟုတ္ပါလား။ အခုက်ေတာ႔....
               ခင္ယြန္းေတြးရင္း ၀မ္းနည္းလာသည္။ ျမစ္ျပင္က်ယ္ကို နံေဘးမွာရွိေသာ ခဲလံုးေလးမ်ား ယူ၍ ေဒါသ အရွိန္ျဖင့္ တစ္လံုးၿပီးတစ္လံုး ေပါက္လိုက္သည္။ ခဲတစ္လံုးတစ္လံုးက်တိုင္း လႈပ္ရွား ရိုက္ခတ္ေန ေသာ ျမစ္ျပင္က်ယ္သည္ ခင္ယြန္းစိတ္ေတြလိုပဲ ေဘာင္ဘင္ခတ္ေနသည္။
               “နင္ဒီမွာ ဘာထိုင္လုပ္ေနတာလဲခင္ယြန္း”
               အသံလာရာသို႔ လွည္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ခင္ယြန္းေနာက္မလွမ္းမကမ္းက သစ္ပင္ကိုမီၿပီး ရပ္ေနေသာ သူ႕ကိုေတြ႕လိုက္ရသည္။   
               “ငါ ဒီမွာ ဆယ္႔ငါးမိနစ္ေလာက္ရွိေနၿပီ၊နင္ေရစပ္မွာ ဘာထိုင္လုပ္ေနတာလဲ”
              ခင္ယြန္းသူ႕ကို ရုတ္တရက္ျမင္လိုက္ရေတာ႔ အံ႔ၾသသြားေပမယ္႔  ၀မ္းနည္းသည္႔စိတ္ကို ဟန္ေဆာင္မရေတာ႔။ အသံမတုန္ေအာင္ ႀကိဳးစားထိန္းခ်ဳပ္ရင္း
               “ငါ႔ဖာသာ ဘာလုပ္လုပ္ေပါ႔”
               သူ ခင္ယြန္းဆီေလွ်ာက္လာၿပီး နံေဘးမွာ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။
               “ငု၀ါတို႔ေျပာျပလို႔၊ နင္ရန္ကုန္သြားၿပီးအလုပ္လုပ္မလို႔ဆို၊ အဲ႔ဒါဟုတ္လား”
               ခင္ယြန္း သူ႕ကိုဘာမွျပန္မေျဖျဖစ္၊ တိတ္ဆိတ္ေနျခင္းျဖင့္ သူႈ႕စကားကို၀န္ခံလိုက္ျခင္းကို  နားလည္ေစလိုသည္။
               “ဘာလုပ္မွာလဲဟာ၊ ငါ႔မေန႕ကေဒၚေလးနဲ႕ ေစ်းနားမွာေတြ႕လို႕ေမးလိုက္ေသးတယ္။ အိမ္က လည္း ေငြလိုလို႔မဟုတ္ဘူးတဲ႔။ နင္႔က အရမ္းသြားခ်င္ေနတာဆို၊ နင္စိတ္ထဲမွာ ရန္ကုန္ေရာက္တာနဲ႔မ်ား သူေဌးျဖစ္ ၿပီလို႔ ထင္ေနသလား။ ေဒၚတင္ေရႊက ဒီရြာကမို႔၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ စိတ္ခ်ရတယ္ဆိုဆို ဟိုဘက္က အလုပ္လုပ္ ရမယ့္ေနရာက မဟုတ္မဟတ္ျဖစ္ေနရင္ နင္တစ္ေယာက္တည္း ဟိုမွာ  မလည္မ၀ယ္နဲ႕ ရြာမျပန္ရဲေအာင္ ဒုကၡ ေရာက္သြားမယ္။ဘာမွတ္လဲ}}
               ၾကည္စမ္း၊ အခုေတာ့ သူက ေဒါသေတြဘာေတြ ျဖစ္လို႔ပါလား။ ခင္ယြန္း ဖါသာ မသိလိုက္ခင္ စိတ္ထဲမွာ အေတာ္ေက်နပ္သြားမိသည္။
              ခင္ယြန္း သူ႕မ်က္၀န္းေတြကို သမင္လည္ျပန္စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည္႔ရင္း
              “ေရာက္ေရာက္ေပါ႔။ နင္လည္း ရြာကိုစြန္႕ၿပီး သြားမယ႔္ဟာခ်င္းအတူတူ ငါ႔လာၿပီး ဆရာလုပ္ မေနစမ္းပါနဲ႕၊ နင္သာ မိေ၀းဘေ၀းမွာ ထမင္းနပ္မွန္မစားရတာမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္ ကိုယ္လမ္းကိုစဥ္းစားၿပီးေလွ်ာက္၊ သိရဲ႕လား၊ ၿပီးေတာ့ နင့္ဖါသာ ေငြေနာက္လိုက္ရင္း ဟိုးအေ၀းႀကီးသြားၿပီးမွ ေငြထုပ္ႀကီးပိုက္ၿပီး က်န္ရစ္ျဖစ္ရ တာမ်ိဳး၊ အသည္းကြဲရတာမ်ိဳးေတြ မျဖစ္ေစနဲ႕}}
              “ဘယ္လို ငါက က်န္ရစ္ျဖစ္ၿပီး အသည္းကြဲရမယ္ ဟုတ္လား”
              သူက တအ႔ံအၾသ ေျပာလိုက္ၿပီးမွ တစ္ခုခုကို နားလည္သြားသလို ရယ္ဟဟျဖင္႔
              “ငါက အသည္းကြဲစရာမလိုပါဘူးဟာ။ ငါ့ေကာင္မေလးက ငါ႔ကိုခ်စ္ပါတယ္”
              သူ႕စကားက ခင္ယြန္းရင္ထဲသို႔ ျမွားတစ္စင္းပစ္ခြင္းလိုက္သလို နာက်င္စူးရွသြားသည္။
             “ဒါဆုိ နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္သြားၿပီလား”
              ခင္ယြန္း အားတင္းၿပီး သူ႕ကိုမၾကည္႔ပဲ တိုးလ်စြာေမးလိုက္မိသည္။
              “ဘယ္သူနဲ႕လဲဟ”
              “ဘယ္သူရိွရဦးမလဲဟဲ့၊ မယမံုနဲ႕ေပါ႔”
              “ဟာ- နင္ကလဲ သူက ငါ႔ရည္းစားမွမဟုတ္တာ။ ၾကမ္းၾကားေလၾကား သူၾကားသြားရင္ အားနာစရာ။ သူက ငါ႔တို႔ မိသားစုရဲ႕ ဧည္႔သည္ေလ။ နင္လည္းေတြ႕ဖူးတာပဲဟာ။ သူတို႔မိသားစုက ငါတို႔ကို တကယ္ ေဆြမ်ိဳးေတြလိုပဲ သေဘာထားၿပီး ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေနၾကတာ။ ငါ႔စိတ္ထဲမွာလည္း သူ႕ကို ညီမေလး တစ္ေယာက္လိုပဲ ၊ဒီထက္ ဘာမွမပိုဘူး”
              “ဟုတ္ပါ႔မလားေက်ာ္ေမာင္ရာ၊ နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဒီေလာက္ တတြဲတြဲရွိေနတာ”
              “ေဟာဗ်ာ၊  နင္ကလည္း ငါ့ကိုေတာင္ မယံုျပန္ဘူး၊ ကဲ- ငါရွင္းျပမယ္ဟာ၊ ငါ႔အဖိုး လက္ထက္ကတည္းက သူတို႔မိသားစုနဲ႔ ရင္းႏွီးၾကတာ။ စစ္အတြင္းတုန္းက ငါ႔အဖိုးအိမ္မွာ သူတို႔အဖိုးမိသားစုေတြ လာၿပီး စစ္ေျပးၾကတာတဲ႔။ အဖိုးကလည္း  ပိုက္ဆံသိပ္မရွိတဲ႔ၾကားက သူတို႔ၿမိဳ႕ျပန္တဲ့အထိ မၿငိဳမျငင္ပဲ တင္ေကႊၽး ထားတာတဲ႔။ ေနာက္ စစ္ႀကီးၿပီးသြားေတာ႔ သူတို႔မိသားစု ၿမိဳ႕ကိုျပန္သြားေပမယ္႔ အဖိုးနဲ႕အဆက္အသြယ္ မျပတ္ခဲ႔ ဘူး။ သူတို႔စိတ္ထဲ အဖိုးတို႔ မိသားစုကို ေက်းဇူးရွင္ေတြလိုပဲ အၿမဲသတိရတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ အဖိုးဆံုးသြားလည္း သူ႕အဖိုးမွာခဲ႔တဲ႔အတိုင္း ငါတို႔မိသားစုေတြကို တကယ္႔ေဆြမ်ိဳးရင္းလိုပဲ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဆက္ဆံၾကတယ္၊ ငါတို႔ မိသားစုအေပၚ ေက်းဇူးေၾကြးရွိတယ္လို႔လည္း ခံစားရတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ခုခ်ိန္ထိလည္း ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း အဆက္အသြယ္ မျပတ္ပဲ ရင္းႏွီး ေနၾကတာပဲ။ ရွင္းၿပီလား”
            “ဒါေၾကာင္႔ သူတို႔က နင္မေလးရွားသြားရင္ ကူညီမယ္လို႔ ေျပာတာေပါ႔၊ ဟုတ္လား”
            ခင္ယြန္း သက္ျပင္းေလး သဲ႔သဲ႔ခ်ရင္း မရဲတရဲေမးလိုက္သည္။
             “ေအး ငါသြားျဖစ္ရင္ေတာ႔ ကူညီမွာေပါ႔”
              “ဒါဆို နင္က ဘယ္ေတာ႔သြားမွာလဲ”
              ေက်ာ္ေမာင္က ကမ္းစပ္မွာထိုင္ရာက  ျမစ္ျပင္က်ယ္ကို အတန္ကာေငးၾကည္႔ရင္း ခင္ယြန္းကို ေက်ာခိုင္းလ်က္ မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။
              “ဒါကေတာ႔ဟာ။ ႏိုင္ငံျခားပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါတုိ႔ရြာထက္ေတာ႔ ပိုေကာင္း ခ်င္ ေကာင္းမွာေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ အၿမဲတမ္း ပိုေကာင္းတာလား ဆိုရင္ေတာ႔ မေသခ်ာဘူးေလ။ ေနရာတိုင္းမွာ အဆိုးနဲ႕အေကာင္းက ဒြန္တြဲေနတာပဲ။ ဒီေတာ႔ ငါမေလးရွားမွာ အလုပ္လုပ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ နင္ ရန္ကုန္မွာ အလုပ္ သြားလုပ္ တာျဖစ္ျဖစ္ စြန္႔စားမႈဆိုတဲ႔ မေသခ်ာမႈ အၿမဲရိွေနတယ္ေလ။ ငါေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ပို ေကာင္းရင္ ေကာင္းႏိုင္ေပမယ့္ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ကံဆိုးမႈေတြ ျဖစ္ခဲ့ရင္ တခ်ိဳ႕ကံဆိုးမႈေတြက ျပန္ျပင္လု႔ိ မရႏိုင္ဘူးေလ။ ဒီေတာ့ ငါတို႔ အေ၀းကို သြားၿပီးအလုပ္လုပ္ၾကတာထက္စာရင္ ရြာမွာပဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း မိရိုးဖလာအတုိင္း ေနသြားၾကတာက ပိုေကာင္းမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္ဟာ”
              “နင္ေျပာတာ ငါသိပ္နားမလည္ဘူး၊ ဘယ္လို မေမွ်ာ္လင္႔တဲ႔ ကံဆိုးမႈေတြဟုတ္လား”
              သူ႕စကားေၾကာင္႔ နားမရွင္းသလို ခင္ယြန္း ေမးလိုက္မိသည္။ သူက ေက်ာခိုင္းေနရာမွ လွည္႔ၿပီးခင္ယြန္းကို ၿပံဳးၾကည္႔ကာ
              “ေအးေလ၊ ဥပမာေျပာရရင္ ငါ နင့္ကို အေျဖေတာင္းတုန္းကလိုေပါ႔ဟာ။ နင္ကငါ႕ကို အေျဖေပးဖို႔ ပန္းပန္မယ့္ေန႕မွာမွ ေဒၚေလးကပန္းေတြ အားလံုးခူးၿပီး ဘုရားတင္လုိက္တာမ်ိဳးေလ”
              သူ႕စကားေၾကာင္႔ ခင္ယြန္းပါးကေလးႏွစ္ဖက္ ရဲရဲနီသြားသည္။ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ၾကားလိုက္ ရသည့္ အံ့ၾသစရာ စကားမို႔ ခင္ယြန္း မ်က္လံုးေတြကို သူ႕ထံမွ ေရွာင္လြဲဖို႔ မ်က္လႊာခ်လိုက္သည္။
             “ငါလည္း အဲ႔ဒီေန႕ကအရမ္းကိုေၾကကြဲသြားတယ္။ဒါနဲ႕ ေနာက္ သံုးေလးရက္ၾကာမွ ေဒၚေလး ကို  နင္က ပန္းပန္ေနက်ကို  အဲဒီေန႔က ဘာလို႔ မပန္တာလဲေမးၾကည္႔လိုက္ေတာ႔မွ နင္အဲ႔ဒီေန႔မနက္ ပန္းမပန္ခင္ သူက သူ႕ ေမြးေန႔မို႔  ပန္းေတြအားလံုး အရင္ခုူးၿပီး ဘုရားတင္လိုက္မွန္းသိလိုက္ရတယ္”
              “ဒါဆို နင္ အဲ႔ဒီအေၾကာင္းကို ၾကိဳသိေနတာေပါ႔”
              “ပထမ ရက္ေတြတုန္းကေတာ႔ ဘယ္သိပါ႔မလဲ။ ဒါေပမဲ႔ နင္ငါကို အဲ႔ဒီ ေလာက္ မရက္စက္ေလာက္ပါဘူးထင္လို႕ မေနႏိုင္ေတာ႔ပဲ ေဒၚေလးကိုေမးလိုက္ေတာ႔မွ အဲဒီေန႔က သူ႕ေမြးေန႔မို႔ ဘုရားတင္ တာကို ေျပာၿပီး အေမ႔ေမြးေန႔မွန္းမသိ၊ ဘာမွန္းမသိ၊ သူက ပန္းမပန္ရလုိ႔ စိတ္ေကာက္ခ်င္ေသးတယ္လို႔ေတာင္ ေျပာေသးတာ၊ ဟားဟား၊ ငါကေတာ့ အမွန္ကိုသိလို႔ ၀မ္းသာသြားတာေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ နင္နဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ နင္က စဥ္းစားဦးမယ္ဆိုေတာ႔လည္း ျဖစ္သင့္တဲ့ဟာပဲမို႔  ငါလည္းဘာမွမေျပာရဲပဲ စိတ္ရွည္ရွည္ထားၿပီး ေစာင္႔ေနရတာ ေပါ႔။ ေနာက္ေတာ႔ ၿမိဳ႕က ဧည္႔သည္ေတြလည္း ေရာက္လာေရာ၊  ငါလည္း စိတ္ကူးရၿပီး နင့္ သူငယ္ခ်င္း ေတြနဲ႔ တုိင္ပင္ၿပီး ဇာတ္လမ္းဆင္လိုက္တာ။ နင္ဆီက အေျဖျမန္ျမန္ရေအာင္လို႔လည္း ပါတာေပါ႔”
            “ နင္က ဇာတ္လမ္းဆင္တယ္ဆိုတာ ဘာလဲ၊မေလးရွားသြားမယ္႔ ကိစၥလားမယမံုနဲ႔ ကိစၥလား”
             “မယမံုနဲ႕ထင္ေယာင္ထင္မွားစလုပ္ေပမယ္႔ သူ႕ကိုအားေနေနလို႔ အမ်ားႀကီးလုပ္လို႔ေတာ႔ ဘယ္ရ မလဲ၊ အဲ႔ဒီမွာ သူတို႔မိသားစုက မေလးရွားသြားမလားေမးလို႔၊ ငါလည္း စိတ္ကူးေပါက္တာနဲ႔၊ သူတို႔ကိုေတာ႔ မသြားဘူးလို႔ေျပာၿပီး၊ အျပင္ကိုေတာ႔ ငါမေလးရွားသြားမွာလို႔ ေျပာလိုက္တာေပါ႔”
            “ နင္ဒီလိုလုပ္လို႔မ်ား၊ ငါ႔ဆီက အေျဖရမယ္လို႔ ထင္ေနလား”
           ခင္ယြန္း ရွက္ေဒါသႏွင္႔ မ်က္ႏွာခပ္တင္းတင္းလုပ္ရင္း သူ႕ကို ေျပာလိုက္သည္။
             “ေအးေလ ငါကေတာ႔ ရမလားလို႔လုပ္ၾကည္႔တာေပါ႔၊ဒါေပမဲ႔ အခုေတာ႔ အေျဖမလိုေတာ႔ ဘူးေလဟာ၊ ငါမေလးရွားသြားမယ္ဆိုတာနဲ႔ ၿမိဳ႕တက္ၿပီးအလုပ္လုပ္ေတာ႔မယ္ဆိုေတာ႔ ငါသေဘာေပါက္သြားပါၿပီ”
             “ဟာ နင္အဲ႔ဒီလိုေျပာလို႔ရမလား နင္ငါ႔ကိုဘာမွတ္လို႔လဲ”
             “ကဲပါ ခင္ယြန္းရယ္၊ နင္ငါ႔ကိုစိတ္မဆိုးပါနဲ႔ဟာ။ နင္သာ တကယ္ၿမိဳ႕တက္သြားရင္ ငါ စိတ္မခ်လို႔ ေမွ်ာ္ရင္း အသည္းကြဲက်န္ခဲ႔မွာပါ။ ငါအေ၀းႀကီးသြားမွာ နင္မႀကိဳက္သလို၊ နင္အေ၀းသြားမွာလည္း ငါသေဘာမတူဘူး။ အဲ႔ဒီေတာ႔ ငါတို႔ဒီရြာမွာပဲ အတူတူေနၾကတာေပါ႔။ ငါ႔ကို နင္တို႔အိမ္က ၾကည္ုျဖဴတယ္ဆိုတာ လဲ ငါသိတယ္။ နင္႔ကိုဆိုလည္း ငါ႔အိမ္ကလည္း ဖူးဖူးမွႈတ္ထားမွာပဲ။ နင္ပန္းေတြဘာေတြ ပန္ရမွာရွက္ေနရင္ လည္း ငါ႔ကိုေခါင္းပဲ ညိတ္ျပလိုက္ပါဟာ”
             သူ႕စကားေတြနားေထာင္ၿပီး တဒိတ္ဒိတ္ရင္ခုန္စြာျဖင္႔ မရဲတရဲမ်က္လႊာခ်ၿပီး ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ သည္။
             “၀မ္းသာလိုက္တာခင္ယြန္းရယ္”
           သူကၾကည္ႏူး ၀မ္းသာစြာျဖင္႔ လက္ေလးတစ္ဖက္ ခင္ယြန္းဆီကမ္းေပးလာသည္။ သူ႕လက္ေလး ကို ခင္ယြန္းဆြဲယူလိုက္ၿပီး သူအနားမွာ ယွဥ္တြဲရပ္လိုက္သည္။
             ျမစ္ျပင္ကို ျဖတ္သန္း တိုက္ခတ္လာေသာ ေလႏုေအးေလးသည္ ခငိယြန္းတို႔ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးၾကား တုိး၀င္က်ီစယ္ဖို႔ ဟန္ျပင္ ေနသည္။
             “ငါကေတာ႔ ငါခ်စ္သူရယ္၊ ငါ႔ရြာကေလးရယ္ကိုဘယ္ေတာ႔မွမခြဲဘူး။ နင္ ဒီကေန လွမ္းၾကည္႔လိုက္စမ္းခင္ယြန္း ဟိုးမွာျမင္ေနရတဲ႔ လယ္ကြင္းေတြ၊ေတြ႕လား စိမ္းစိမ္းစိုစိုနဲ႔    ျမစ္ကမ္းတစ္ ေလွ်ာက္ေပါက္ေနတဲ႔ ကိုင္းပင္ေတြ၊ ဟိုးေတာင္ဘက္က  ေရတမာေတာေတြ၊ ပိုက္ခ်ေနတဲ႔ ေလွေလးေတြ၊ ရြာထိပ္ေစတီက ငါတို႔ငယ္ငယ္တည္းကေန ႀကားေနရတတ္တဲ႔ ဆည္းလည္းသံေတြ၊ ေနာက္ၿပီး ရိုးသားၿပီး ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ တို႔ရြာသားေတြ ဒါေတြအားလံုးကို ပိုက္ဆံနဲ႔လဲဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္သင္႔ဘူး မဟုတ္လား”
             ခင္ယြန္း သူ႕စကားေတြေတြကို ၾကည္ႏူးစြာ ေခါင္းညိတ္ျပရင္း သူ႕ပခံုးထက္မွာ ေခါင္းမီလိုက္ သည္။ တသြင္သြင္ စီးဆင္းေနေသာ ေရစီးသံကို နားစိုက္ေထာင္ရင္းခင္ယြန္းေနမိသည္။  အဆံုအစခန္႕မွန္းဖို႔ ခဲယွဥ္းလြန္းေသာ ျမစ္ကေလးလိုပင္ ေက်ာ္ေမာင္ ကိုခ်စ္ေသာ ခင္ယြန္း၏ သံေယာဇဥ္ျမစ္ကေလးသည္ ဘယ္ အခ်ိန္က စတင္ၿပီး ဘယ္အထိအရွိန္အဟုန္ျပင္းျပင္းႏွင္႔ ခရီးႏွင္ေနမည္ကို မသိေလာက္ ေအာင္ပင္ ခင္ယြန္း၏ ႏွလံုးသားထဲ နက္နက္ရွိုင္းရွိုင္းစီးဆင္းလ်က္ရွိေနေတာ႔သည္။           ။

                                                                             (ကလ်ာမဂၢဇင္း၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂၀၁၃)

1 comment:

  1. ကူးကူးလွိဳင္September 16, 2013 at 3:45 PM

    ေပ်ာ္စရာ စိတ္ခ်မ္းသာစရာဇာတ္လမ္းေလး ဖတ္သြားတယ္ညီမေလးေရ

    ReplyDelete